bibliobarro

Admisión de Reservas

2011-03-14T11:36:00.003+01:00

Prazo para admisión de reservas no sistema educativo de GALICIA:

ESO E BACHARELATO, do 1 ao 30 de marzo de 2011 nas secretarías dos Centros Educativos.

Entroido 2011 no IES de BARRO

2011-02-28T09:38:00.005+01:00

ENTROIDO no IES de BARRO, día 4 de marzo DE 2011
Crónica dos alumnos de 2º

O venres día 4 de marzo amenceu soleado. As 8:15 todos os alumnos estarían listos para comezar as súas respectivas clases.
Cando tocou para o primeiro recreo, todos estaban correndo ilusionados para disfrazarse.
Os corredores estaban cheos de sentimentos!! felicidade e paixón polo entroido!!
Pero tamén estaba cheo de vellas... indias...bebés...unha gozada!!
Fomos todos cara ao pavillón e comezou o concurso de disfraces. Rimos moito co desfile e cando rematou chegaron as murgas.
Despois no Playback, os que mellor estiveron foron os de 4º, que encheron o escenario de humor.
O circuito do inferno a continuación foi moi entretido, necesitabas moita concentración e confiar no teu compañeiro.
Os premios foron fabulosos: individuais: “me muero”, parellas: “esqueiters”, grupos: “abba”.
Murgas: “Mamma Mía”, (4º)
Proba do inferno: Anxo e Ramón e no Playback: “La fiesta” (4º)

Elas non nos defraudarán

2009-06-10T18:16:00.008+02:00

Os alumnos do noso colexio adscrito CEIP Amor Ruibal veñen pisando forte!

En efecto, dúas rapazas de 6º de Primaria chamadas Jessica Alonso Sartal e Susana Abalo Barros acaban de gañar a II Edición do Concurso de Redacción organizado pola Axencia Tributaria, o cal consistía en escribir unha carta a un suposto defraudador do erario público, ou ben, poñerse no lugar do presidente do Goberno dun país imaxinario e enviar unha mensaxe ao seu pobo explicando en que serán investidos os impostos.
Xa lles gustaría a algúns políticos poder contar nos seus equipos con persoas como estas raparigas! Seguro que o fraude fiscal desaparecería enseguida.

Nesta fotografía, tomada de La Voz de Galicia, podedes ver ás tres gañadoras (as dúas nenas de Barro e outra de Tomiño) cos seus compañeiros de clase e algúns profesores, tras recoller onte os seus agasallos.

Non soamente por ser premiadas, senón sobre todo pola orixinalidade dos seus traballos e por ter as cousas así de claras, gustaríanos que tamén vós puidésedes ler as súas redaccións. Se o desexades facer, non tedes máis que premer sobre as ligazón dos seus títulos.

Carta dirigida a un defraudador (1)

Si fueras Presidenta de un país imaginario, ¿en qué te gastarías el dinero recaudado mediante los impuestos? (2)

Un mar de bágoas por Mario Benedetti

2009-05-18T12:03:00.010+02:00

Morreu o poeta do amor, o escritor da nostalxia e do compromiso, o autor que coa súa pluma nos fixo ver a todos que o Sur tamén existe, o home a quen a ditadura non puido dobregar, aínda que si afastar do seu país e romperlle o corazón en pedazos.

Hoxe todos os que amamos a literatura choramos a túa morte, don Mario, pero os teus versos seguirán vivos na nosa memoria e moitos continuarán dando a volta ao mundo grazas ás cancións do teu bo amigo Joan Manuel Serrat, quen un día chos pediu prestados para elevar a túa voz máis aló dos libros. Non obstante, que facer coa dor que nos produce xa a túa ausencia?

LA VIDA ESE PARÉNTESIS

Cuando el no ser queda en suspenso
se abre la vida ese paréntesis
con un vagido universal de hambre

somos hambrientos desde el vamos
y lo seremos hasta el vámonos
después de mucho descubrir
y brevemente amar y acostumbrarnos
a la fallida eternidad

la vida se clausura en vida
la vida ese paréntesis
también se cierra incurre
en un vagido uiniversal
el último

y entonces sólo entonces
el no ser sigue para siempre

Premendo sobre a imaxe superior, atoparedes unha páxina web con toda a información sobre a vida e a obra deste autor universal. Ademais, a través desta outra ligazón poderedes acceder ao catálogo de obras con voz de don Mario Benedetti, incluído na fonoteca da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.

Ramón Piñeiro, o neno que quería ver o tren

2009-05-15T09:41:00.003+02:00

As homenaxes máis fermosas son, ás veces, as máis sinxelas.

(Vía YouTube)

Humor e Matemáticas... É posible?

2009-05-11T12:00:00.004+02:00

Seguramente, a maioría de vós pensedes que as Matemáticas non teñen nada de divertido. A verdade, é que a un non lle dan, precisamente, ganas de rir cada vez que escoita falar de raíces cadradas ou de polinomios (normalmente, o efecto causado é xusto o contrario).

Con todo, e aínda que esta disciplina sempre nos foi presentada como a máis "seria" por excelencia, existen algunhas persoas capaces de facer humor á súa costa e conseguir arrincarnos un sorriso. E estamos a falar de xente da categoría de Quino, Forges e Peridis, entre outros.

Pois ben, dende o Departamento de Matemáticas organizamos unha exposición na que se amosa unha recompilación de viñetas e debuxos extraídos de libros, revistas e xornais (varios deles traducidos ao galego por nós mesmos), que, dunha forma ou doutra, fan referencia a esta materia tan temida. Titulámola As Mates no humor gráfico e foi a nosa colaboración co Proxecto Lector durante os meses de Abril e de Maio.

Non só quixemos que os alumnos lesen os chistes dos paneis, senón que, ademais, lles pedimos que se explicasen mutuamente aqueles que non comprendesen. Tamén votaron os tres mellores gags, que daremos a coñecer máis adiante, unha vez feito o reconto definitivo.

Agora deixámosvos coas fotografías tomadas na exposición ao longo destes días:

¡Bienvenus à Barro!

2009-05-05T09:13:00.005+02:00

On vous remercie le chaleureux accueil dont vous nous avez témoigné.

Nous vous souhaitons un très bon séjour en Galice …

Voici quelques endroits que vous allez visiter:

Le chemin de Saint- Jacques (Finisterre)
O Grove
La Ria de Arousa
Cambados
La Cave "Martín Códax"
Saint- Jacques de Compostelle
Les Îles Cíes

Programme détaillé des visites à réaliser

Bibliobarro xa é máxico

2009-04-29T08:42:00.010+02:00

É certo, Abril é un mes moi especial.

Se hai tan só dous días uns compañeiros de Ourense nos elevaban á categoría de Maneiros, dende Silleda nos chega agora unha nova distinción. En efecto, A Biblioteca do Colmeiro, ademais de incluírnos tamén na súa lista de blogues maneiros, considéranos un blogue máxico, polo que a partir deste momento amosaremos orgullosos o logotipo do selo violeta.

Segundo os seus creadores, este selo "representa as sensações que a cor violeta traz para a nossa mente. Este prêmio é dado aos blogs que têm algumas das sensações da cor violeta. São algumas delas: magia, encantamento, graciosidade, magnetismo... e tudo aquilo que parece mágico".

Pero, a aceptación deste selo obríganos a acatar as seguintes regras:

Exhibir o Selo Violeta no blogue xunto coas regras.
Indicar cantos blogues consideras que merecen este selo.
Avisar aos indicados.
Escribir dous poderes máxicos que xa imaxinaches ter.

Imos entón coa parte máis difícil: decidir que blogues son máxicos para nós. E é que nos gustan tantos!

Está claro que existen uns cantos blogues que están na mente de todos (ANB, As Mariñas, Mesturas, O Segrel do Penedo, etc.) e que nos serven de modelo e guía a aqueles que humildemente o intentamos facer cada día un pouquiño mellor có anterior. Con todo, dende Bibliobarro queremos conceder este selo violeta a:

Club de Lectura Balbordo (que fariamos sen eles?; son a nosa debilidade)
A Biblioteca do CEIP de Pazos
Biblioteca Pino Manso
Ars Legendi
Bibliomanía

Polo que respecta a "revelar dous dos nosos poderes máxicos", poderiamos considerar como tales:

Conseguir día a día que a nosa biblioteca sexa o lugar do centro máis visitado polos alumnos.
Espertar o pracer pola lectura nun grupo de rapaces, que todas as semanas dedican un dos seus recreos a reunirse para falar de libros.

Asegurámosvos que estes dous agasallos nos enchen de emoción e de alegría, pois semella que o noso traballo comeza a ser apreciado fóra do noso propio instituto, o cal é tremendamente gratificante.

"Aquí ten o seu libro, grazas"

2009-04-28T23:40:00.010+02:00

Jason Epstein, pioneiro na introdución do libro de peto en América durante os anos 50, é un dos defensores máis entusiastas da impresión de libros baixo demanda. E esta revolución ten nome e apelidos.

En efecto, chámase "The Espresso Book Machine" (é dicir, "a máquina expreso de libros"). En realidade, trátase dunha fábrica de libros sen traballadores, unha planta de impresión de aproximadamente 2,5 metros de longo por 1,25 metros de alto, que pode imprimir, aliñar, pegar, cortar e terminar un libro cada 4 minutos sen intervención humana de ningún tipo. Pode producir dez libros diferentes ao mesmo tempo e co mesmo custo que dez copias do mesmo libro. Pode fabricar libros en calquera idioma, coa espiña á esquerda ou á dereita e coas súas correspondentes tapas a todo cor, cun máximo de 550 páxinas.

Segundo Epstein, nun futuro próximo os lectores poderán seleccionar dende os seus propios computadores calquera libro xamais escrito (en Amazon, Google Books ou nunha base de datos equivalente) e encargalo en calquera idioma en que sexa publicado. Os libros non viaxarán en paquete postal dun lugar a outro, senón que serán descargados á "Espresso Book Machine" máis próxima á súa casa e impresos individualmente na calidade e no formato que resulte máis conveniente.

Pero para que a industria editorial poida facer negocio deste xeito será preciso construír miles de máquinas.

A continuación presentamos un vídeo que describe o funcionamento dunha destas "fábricas de libros instantáneos". A pesar de estar en inglés, as imaxes son o suficientemente claras como para que entendades en que consiste este novo invento.

Samuel Morse

2009-04-27T13:14:00.004+02:00

Hoxe Samuel Morse, inventor do telégrafo e do código que leva o seu nome, cumpriría 218 anos.

Pero, que sabemos realmente deste home que cambiou para sempre o mundo da comunicación? Quizais este vídeo axude a algúns a coñecer e valorar a súa figura tal e como se merece.

Grazas, compañeiros!

2009-04-26T20:24:00.006+02:00

Estamos moi contentos porque nos acaban de conceder un premio!

En efecto, a biblioteca amiga Unha lagoa de libros elixiunos como un blogue Maneiro, é dicir, un blogue atractivo e creativo.

Dende aquí queremos dar publicamente as grazas, xa que para nós é todo un orgullo que outros compañeiros nos consideren dignos de formar parte desa lista, sobre todo cando estamos convencidos de que aínda debemos mellorar moitas cousas na nosa edición.

Pero ser un blogue Maneiro ten tamén unha serie de obrigas:

Exhibir a imaxe do premio "Olha que blog Maneiro".
Exhibir o nome do blogue que concedeu o premio.
Indicar outros 10 blogues propostos para ser Maneiros.
Comunicar o premio aos blogues seleccionados.
Publicar as regras.
Comprobar que os blogues premiados seguen as normas.

Aínda que existen moitos outros blogues que tamén merecen este premio, dende Bibliobarro queremos declarar como Maneiros aos seguintes:

Grazas polo que estamos a aprender de todos vós!

O Premio Cervantes

2009-04-23T08:00:00.000+02:00

Hoxe entrégase o prestixioso Premio "Miguel de Cervantes".

Como é probable que aínda haxa por aí algún descoidad@ que non coñeza a historia deste cobizado galardón, pareceume unha boa idea elaborar unha presentación que resumise esta e que, ademais, incluíse a relación de autores premiados. Tampouco puiden resistir a tentación de engadir unha cita de cada un destes magníficos literatos, xa que poucas persoas hai que dominen o uso da palabra como eles.

Por certo, unha puntualización. Nas listas de candidatos sempre aparecen varias mulleres, pero, curiosamente, en 33 anos soamente houbo dúas escritoras que recibisen o premio. Casualidade ou machismo?

Presionade sobre a imaxe e poderedes ver a presentación.

Botemos unha man á Terra (pero non ao seu pescozo!)

2009-04-22T08:00:00.000+02:00

Hoxe todos recordamos novamente que a Terra está enferma e que soamente nós somos os verdadeiros culpables do seu mal. Por ese motivo, tamén somos os únicos capaces de conseguir frear ese proceso de deterioración que cada vez resulta máis evidente.

Aquí tedes un pequeno documental no que se nos explica de forma moi sinxela a que é debido ese cambio climático do que todo o mundo fala e onde, ademais, se nos di que pequenas, pero ao mesmo tempo grandes cousas, podemos facer cada un de nós para intentar mitigalo.

Que fariamos sen as letras?

2009-04-21T09:00:00.003+02:00

Algunha vez vos parastes a pensar cantas cousas se poden dicir cunhas poucas letras?

Publish at Scribd or explore others: letras

Os perigos da Internet

2009-04-20T16:56:00.009+02:00

Dous axentes da Unidade de Delitos Informáticos da Policía Xudicial de Pontevedra estiveron hoxe no noso centro dando unha charla aos alumnos sobre a correcta utilización de Internet por parte dos adolescentes.
Basicamente, explicaron cales son os principais riscos que supón o emprego de programas non orixinais ou a descarga de música e películas mediante determinadas páxinas web. Pero, sobre todo, fixeron fincapé no fundamental que resulta non revelar nunca datos de carácter persoal cando se navega pola rede, a fin de evitar que alguén poida facer un uso indebido deles.

Realmente foi unha conferencia moi interesante, que conseguiu captar a atención dos rapaces dende o primeiro instante e que lles fixo comprender a necesidade de ser sumamente cautos á hora de compartir calquera tipo de información con outras persoas a través de Internet.

A continuación podedes ver un vídeo publicado en YouTube que trata, precisamente, sobre este tema:

E para rematar, vede como algúns culpan ás novas tecnoloxías web ata dos cambios nas relacións de parella:

(A tira é de Manuel Bartual)

Imaxes que "saben" a libros

2009-04-20T08:00:00.000+02:00

Hai formas e formas!

2009-04-18T09:25:00.007+02:00

Todos sabemos que Abril é o mes por excelencia dedicado aos libros. Durante estes días escoitamos falar continuamente do importante que é promocionar a lectura entre os nosos mozos.

Pero, realmente todo o noso esforzo está dando o seu froito? Estamos obtendo os resultados desexados?

Queridos bibliotecarios escolares, non nos debemos desanimar! Recordade que sempre podemos recorrer a métodos un pouco máis "persuasivos", aínda que esperemos non chegar a estar tan desesperados como para actuar do mesmo xeito que este "compañeiro":

Juan Marsé

2009-04-18T09:23:00.010+02:00

O pasado mes de novembro, o escritor e guionista catalán Juan Marsé foi galardoado co Premio Cervantes 2008, o máis importante das letras hispánicas. Tras anos como favorito nas quinielas, finalmente, o autor de obras maxistrais como Últimas tardes con Teresa, Si te dicen que caí, El embrujo de Shanghai ou La muchacha de las bragas de oro, viu recoñecido o seu labor literario "por su decidida vocación por la escritura y por su capacidad para reflejar la España de la posguerra", tal e como manifestou o presidente do xurado.

Aínda que este home declarou que "la literatura no tiene nada que ver con los premios", igualmente confesou que, tras ser finalista en varias ocasións, a concesión deste galardón o puxo moi contento (o cal non é de estrañar, sobre todo tendo en conta que este ano está dotado con 125.000€).

A pesar de que el mesmo dixo "escribo para evocar algunas experiencias que me hubiera gustado tener", o certo é que as súas novelas lle reportaron un gran número de premios. En efecto, cando o próximo 23 de Abril, a súa Maxestade o Rei don Juan Carlos I lle faga entrega do prestixioso Cervantes, este pasará a liderar unha considerable lista de recoñecementos, entre os que destacan o Premio Planeta (1978), o Premio Juan Rulfo (1997) e o Premio Nacional de Narrativa (2001).

Pero Juan Marsé tivo outra gran paixón na súa vida: o cine. Posiblemente, este barcelonés sexa o autor español de quen máis novelas se levaron á gran pantalla. Con todo, máis dunha vez asegurou que "todas las adaptaciones que se han hecho de mis libros son muy malas", aínda que el mesmo asinase os guións.

En fin, o último galardoado co Premio Cervantes é un home de gran talento e forte carácter, que non ten papas na boca, polo que seguro que o seu discurso de agradecemento na cerimonia de entrega será digno de ser escoitado.

(Vía elmundo.es)

As "silenciadas"

2009-03-09T00:17:00.035+01:00

Ben coñecida é a frase:
"Detrás de cada gran home sempre hai unha gran muller"
Para amosar unha vez máis que os ditos populares poucas veces se equivocan, aquí tedes os exemplos dunhas cantas literatas españolas que, a pesar do seu talento, por distintas razóns quedaron relegadas á sombra dos seus ilustres compañeiros.

María Lejárraga

María Lejárraga, máis coñecida como María Martínez Sierra, escribiu no exilio unha obra autobiográfica na que explicaba por que usou o nome do seu marido (Gregorio Martínez Sierra) como pseudónimo para facerse oír.
Era unha persoa cunha intensa vida socio-intelectual e comprometida coas mulleres da súa época. Escribiu libros co nome do seu marido, moitos deles sobre feminismo, que terían pasado desapercibidos de non ser publicados por un home. Esta confesión, con todo, non serviu para que recoñecesen o seu traballo, senón para que a acusasen de embusteira e traidora ao seu home.
O exemplo de María Lejárraga é un caso extremo e excepcional, pero serve para chamar a atención sobre o feito de que moitas mulleres desenvolveron un importante labor intelectual e reivindicativo que non se quixo recoñecer naquel momento.

Carmen de Burgos

Compañeira de Ramón Gómez de la Serna, foi outra das "silenciadas". Co pseudónimo de Colombine loitou polo sufraxio feminino e defendeu o divorcio escribindo nun xornal, ademais de publicar as súas obras. Por todo iso foi insultada ao longo da súa carreira e tachada de mala muller.

Concha Méndez

Foi tan respectable poeta como o seu marido e participou a partes iguais no labor editorial que ambos emprenderon e que se lle adxudicaba a el. Antes de casar con Altolaguirre soportara un longo e humillante noivado con Buñuel, quen sempre se opuxo a que escribise.

Ernestina de Champourcín

Foi unha das poetas máis importantes da Xeración do 27 e unha gran tradutora, polo que sorprende que o seu traballo pase desapercibido. O seu marido foi un poeta menor, Juan José Domenchina, e, con todo, si aparece entre os poetas do 27.

Carmen Conde

Casada co poeta Antonio Oliver Belmás, soportou que este censurase e destruíse a súa obra e ela deixoullo facer porque pensaba que actuaba como seleccionador do que escribía. Chegou un día no que o poeta se deu de conta do seu erro e, entón, permitiulle escribir e publicar.

Zenobia Camprubí Aymar

Para moitos, Zenobia é o caso máis representativo desas mulleres que permaneceron voluntariamente na sombra. Nunca se afondou moito sobre a influencia dela na obra de Juan Ramón Jiménez, pero hoxe todo o mundo recoñece xa que esa influencia está patente en todos os seus libros.

Ademais disto, Zenobia escribiu diversas obras antes de coñecelo e fixo varias traducións de libros ao castelán, entre as que destacan os textos de Tagore.

Esta non é máis que unha pequena mostra desas mulleres que sufriron do exilio intelectual nunha época na que o home era o único con poder para expresar a súa ideoloxía e o único con poder de decisión sobre quen podía ter a palabra e quen non.

Ciencia é nome de muller

2009-03-09T00:15:00.010+01:00

De todos é sabido que a Ciencia foi durante séculos campo case exclusivo dos homes, ata o punto de que aquelas mulleres que ousaban dedicar a súa vida á investigación eran tachadas de tolas ou de inxenuas.
Con todo, ao longo da Historia foron moitas as científicas que co seu tesón e traballo realizaron importantes descubrimentos e chegaron a conseguir grandes logros, aínda que estes non sempre lles fosen recoñecidos.

Coa intención de que os nosos alumnos identifiquen polo menos a algunhas desas "heroínas", e aproveitando que durante este mes de marzo o tema elixido dentro do Proxecto Lector é MULLERES, os Departamentos de Matemáticas e Física organizamos unha pequena exposición dentro do Instituto, titulada "A muller, innovadora na ciencia".
Trátase de 21 pósteres nos que se fai un repaso á vida e traxectoria profesional doutras tantas científicas (matemáticas na súa maioría), dende a Antigüidade ata os nosos días.

BubbleShare: Share photos - Easy Photo Sharing

As primeiras reaccións por parte dos rapaces xa se fixeron escoitar, sorprendéndolles especialmente o feito de que entre elas haxa unha galega, aínda que tampouco lles pasou desapercibido que moitas colaborasen nos traballos doutros científicos de gran renome e que, a pesar diso, soamente sexan lembrados estes.

Oxalá esta iniciativa sirva para que os nosos mozos valoren un pouco máis a estas extraordinarias mulleres!

Aquí tedes o cartel elaborado para a exposición. Se picades sobre el teredes acceso a un documento PDF no que se inclúen todos os pósteres. Merece a pena que lles botedes unha ollada.

O fillo estragador

2009-03-08T17:29:00.004+01:00

Os rapaces e rapazas de 1º de ESO estivemos traballando o tema do perdón. Fixémolo utilizando unha das mellores historias que contou Xesús, a cal amosa a actitude dun pai (que ben podería ser igualmente unha nai) que ama ao seu fillo sen condicións, que o acolle e perdona. Tamén vimos como nós actuamos moitas veces como o irmán maior desta parábola, xulgando e condenando aos demais.
Xesús falaba de Deus como ese pai acolledor, que aos ollos dos veciños ata podería parecer parvo.

A continuación tedes o resultado do noso traballo. Premede sobre a imaxe se o queredes ver.

Mulleres pioneiras

2009-03-08T17:19:00.006+01:00

No Día Internacional da Muller, Bibliobarro quere dedicar un recordatorio a algunhas das españolas que coas súas accións demostraron a todos que o termo "sexo débil" non se refería en absoluto a elas, servindo así de exemplo a moitas outras que se atreveron a seguir as súas pegadas.

Premede sobre a seguinte imaxe e poderedes ver un Power Point coas biografías desas pioneiras.

It's time to change

2009-01-30T07:00:00.002+01:00

Poucos artistas como o cantante colombiano Juanes saben demostrar a súa habilidade para compoñer temas cuxas letras espertan a conciencia social, facendo sempre un chamamento á PAZ e ao derrubamento de todas as fronteiras que interfiran con esta.

Por este motivo, nun día coma hoxe, queremos berrar moi alto unha das frases incluídas na súa canción "Odio por Amor":

"É tempo de mudar na mente de todos o odio por amor!!"

Aínda que, como se adoita dicir, para gustos non hai nada escrito, sinceramente cremos que este é un tema moi fermoso, cunha mensaxe que oxalá algún día deixe de ser unha utopía. Quizais dependa de vós que todo o odio que algúns nos queren contaxiar cara aos demais, finalmente se acabe convertendo en amor. Pero, mentres iso non suceda, sempre poderemos soñar con que chegue a suceder.

Aquí tedes o videoclip da canción coa súa letra. Cantádea.

Gandhi, símbolo da Paz e a Non Violencia

2009-01-29T12:03:00.010+01:00

Mahatma Gandhi non gobernou ningún país, pero conseguiu o que ninguén conseguira antes: conduciu a toda unha nación cara á liberdade e foi a esperanza dun pobo, a India. Tras defender os dereitos dos cidadáns de orixe non europea en Sudáfrica, país no que comezara a traballar como avogado, decidiu que os hindús se converteran en cidadáns de segunda clase na súa propia terra e conseguiu facer sublevar a este pobo en contra do réxime do Imperio Británico, mediante a doutrina da non violencia.

Mañá, aniversario da súa morte e aproveitando que todos imos falar da Paz e da Non Violencia, sería unha ocasión inmellorable para visionar de novo (ou por primeira vez os máis novos) a marabillosa película de 1982, gañadora de 9 Oscars, que recrea con todo detalle a vida de Gandhi, as súas ideas e o poder que alcanzou. Unha obra mestra, unha mirada ao corazón e á alma dun home cuxa vitoria cambiou o mundo para sempre.

A continuación tedes o trailer. Aínda que estea en inglés e sexa máis ben longo (a película tampouco é curta), asegúrovos que paga a pena botarlle unha ollada, pois as imaxes son espectaculares.

Que pensan eles?

2009-01-29T10:44:00.006+01:00

Quizais xa esteades fartos de escoitar falar de guerras, desas guerras que afectan a persoas que non coñecemos e que viven tan lonxe de nós. Ata pode que creades saber quen ten a culpa de todas esas mortes que día tras día aparecen abrindo os telexornais. Pero, algunha vez vos parastes a pensar o difícil que pode ser para un neno entender por que todo o seu mundo vén abaixo? Seriamos nós capaces de seguir educando aos nosos fillos da forma correcta se estivésemos no medio de tanto horror? Ao final, non acabaría sendo moito máis fácil deixarse levar polo odio e polo resentimento e transmitirllos tamén a eles?

Hoxe, na véspera da conmemoración do Día Internacional da Paz e a Non Violencia, queremos dedicar unha mirada especial a eses "nenos da guerra", e intentar imaxinar que pode pasar polas súas cabezas. Por iso, dende aquí vos invitamos a ler Irmán do Vento, un fermoso libro escrito por Manuel Lourenzo e editado por Xerais.

O protagonista de Irmán do Vento é Khaled, un mozo dunha apartada aldea de Iraq que leva unha vida normal coa súa familia e amigos ata que comeza a guerra. O libro é a crónica da destrución inexorable de todo o que é Khaled e do que soña ser. Trátase dunha novela de aventuras na que o autor utiliza dous narradores: un que introduce a acción e outro o propio protagonista, que contan o que lle sucede ao mozo no medio da guerra.
A acción transcorre en dous tempos. No primeiro, un dos narradores dá conta de como o protagonista da historia entra na súa vida e, máis tarde, reencóntrase con el para darlle a súa voz e relatar as condicións de vida do seu pobo en tempos de guerra.
En fin, esta novela reflecte como o sector máis inocente da sociedade, a infancia, vive un conflito bélico e sofre as consecuencias máis duras, sen ser consciente das causas que o provocan nin das circunstancias en que se desenvolve.

Non miremos cara a outro lado

2009-01-28T07:00:00.001+01:00

Nunca se debe ser alleo ao sufrimento do próximo, nin pensar que as cousas non van connosco. Se o facemos, quizais algún día nos suceda o que ao protagonista do seguinte poema:

PRIMERO COGIERON...

Primero cogieron a los comunistas,
y yo no dije nada por que yo no era un comunista.
Luego se llevaron a los judíos,
y no dije nada porque yo no era un judío.
Luego vinieron por los obreros,
y no dije nada porque no era ni obrero ni sindicalista.
Luego se metieron con los católicos,
y no dije nada porque yo era protestante.
Y cuando finalmente vinieron por mí,
no quedaba nadie para protestar.

Bertolt Brecht

Para lamber os fociños!

2008-12-10T17:28:00.074+01:00

Como o prometido é débeda, aquí tedes as receitas correspondentes ás saborosas sobremesas de outono que participaron no concurso organizado polo noso Departamento de Normalización Lingüística o pasado mes de novembro e que todos puidestes degustar o día do magosto no centro.

Para ver unha receita e o nome do seu resposteiro, só tedes que premer co rato sobre a foto que desexedes.

Que non se vos faga auga na boca!

Que celebramos hoxe?

2008-12-10T07:50:00.000+01:00

A celebración do 10 de decembro como o Día Internacional dos Dereitos Humanos ten a súa orixe en 1950. Ese ano, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas invitou a todos os Estados e organizacións interesadas a que nesta data se conmemorase a aprobación da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, realizada en 1948.

Motivados polos desastres tan tremendos ocorridos durante a Segunda Guerra Mundial, todos os países tomaron a firme decisión de crear un código moral, ético e sobre todo xurídico que amparase os que dende a Revolución Francesa se recoñecían como os dereitos inalienables do home.

O home e a muller pasaron a ter dereitos a nivel internacional, pero moitos deles aínda non están totalmente desenvolvidos. Ata son de difícil posta en práctica “grazas” aos obstáculos que se empeñan en poñer no seu camiño nacións (entre elas as máis poderosas do Planeta) que nun primeiro momento os subscribiron. De feito, a maior parte das organizacións creadas a partir da Segunda Guerra Mundial, despois do nacemento da propia Organización das Nacións Unidas, aínda prorrogan os seus mandatos e seguen cumprindo unha necesaria función para garantir, promover e salvagardar o cumprimento dos Dereitos do Ser Humano.

É necesario recalcar unha vez máis a importantísima función que cumpre a Educación para que non se violen os dereitos humanos no mundo. En efecto, canto máis coñezan os pobos os seus propios dereitos e respecten os dereitos dos demais, maior probabilidade haberá de que vivan xuntos en paz. Só se instruímos á xente acerca dos dereitos humanos poderemos aspirar a evitar a vulneración dos mesmos e, con iso, aspirar tamén a fuxir dos conflitos.

Comer con los ojos

2008-12-04T10:07:00.010+01:00

Quen ía pensar que a Gastronomía era un filón para a Literatura? Pois si, grazas ao Proxecto Lector todos estamos descubrindo que a arte do bo comer e do bo beber serviron de pretexto aos literatos de todos os tempos para escribir multitude de obras. E é que se o xantar é un gran pracer, ler sobre manxares tamén pode chegar a selo.

Por iso, porque o que pretendemos é que comprobedes como se pode gozar coas lecturas gastronómicas ben elixidas, vos queremos recomendar o seguinte libro editado por Planeta:

Trátase dunha antoloxía composta por catorce contos doutros tantos marabillosos escritores da talla de Isabel Allende ou Mario Benedetti, por poñer un exemplo. Os títulos incluídos son estes:

Oda al caldillo de congrio, de Pablo Neruda
Cocinando desnudos, de Isabel Allende
Guiso feminista, de Ángeles Mastretta
Los amantes, de Silvina Ocampo
Comidas eran las de antes, de Ana María Shua
Almuerzo y dudas, de Mario Benedetti
Manjar, de Ana Kazumi Stahl
Carne quemada, de Rosa Montero
Antieros, de Tununa Mercado
Secretos de una isla, de Jorge Edwards
El soplo, de Angélica Gorodischer
Ascenso al carbón, de Marta Nos
Tengo todo lo que he perdido, de Inés Fernández Moreno
Malena, una vida hervida, de Almudena Grandes

E para ir abrindo boca, aquí tedes o primeiro deses relatos. Esperamos que vos relambades de gusto.

ODA AL CALDILLO DE GONGRIO
(Pablo Neruda)

En el mar

tormentoso

de Chile

vive el rosado congrio,

gigante anguila

de nevada carne.

Y en las ollas

chilenas,

en la costa,

nació el caldillo

grávido y suculento,

provechoso.

Lleven a la cocina

el congrio desollado,

su piel manchada cede

como un guante

y al descubierto queda

entonces

el racimo del mar,

el congrio tierno

reluce

ya desnudo,

preparado

para nuestro apetito.

Ahora

recoges

ajos,

acaricia primero

ese marfil

precioso,

huele

su fragancia iracunda,

entonces

deja el ajo picado

caer con la cebolla

y el tomate

hasta que la cebolla

tenga color de oro.

Mientras tanto

se cuecen

con el vapor

los regios

camarones marinos

y cuando ya llegaron

a su punto,

cuando cuajó el sabor

en una salsa

formada por el jugo

del océano

y por el agua clara

que desprendió la luz de la cebolla,

entonces

que entre el congrio

y se sumerja en gloria,

que en la olla

se aceite,

se contraiga y se impregne.

Ya sólo es necesario

dejar en el manjar

caer la crema

como una rosa espesa,

y al fuego

lentamente

entregar el tesoro

hasta que en el caldillo

se calienten

las esencias de Chile,

y a la mesa

lleguen recién casados

los sabores

del mar y de la tierra

para que en ese plato

tú conozcas el cielo.

El diario azul de Carlota

2008-11-25T11:15:00.001+01:00

Neste libro, situado entre a ficción e a realidade, a autora catalana Gemma Lienas trata todas as formas de violencia ás que se poden enfrontar as rapazas adolescentes e proporciona recursos para saber reaccionar axeitadamente nas situacións de perigo.

Despois de dúas aventuras amorosas e con ganas de tomarse unhas vacacións sentimentais, Carlota decide empezar un diario sobre a violencia de xénero. A partir dos testemuños que vai recollendo, algúns deles moi achegados, e da información que recibe de parte da súa nai, da súa avoa e da súa tía, Carlota escribe ese diario no que tamén fala da violencia escolar e da violencia infantil.

FICHA DO LIBRO

Título: El diario azul de Carlota
Autora: Gemma Lienas
Editorial: El Aleph Editores
Colección: Medianoche (nº 38)
ISBN: 84-7699-735-X
Nº Páxinas: 240

Publicidade e Violencia de Xénero

2008-11-25T11:00:00.000+01:00

Valen de algo as campañas publicitarias contra a violencia de xénero cando, por outra banda, continúan a ser permitidos moitos anuncios nos que a muller aparece como un reclamo erótico ou, mesmo, semella estar sendo agredida por un home? Sinceramente, os responsables deberían tomar cartas no asunto dunha vez por todas.

O seguinte vídeo é unha denuncia contra ese tipo de publicidade que ninguén acaba de erradicar.

Excursión a Siradella

2008-11-23T18:12:00.006+01:00

O pasado día 11 de Novembro, os nosos alumnos de 1º ESO realizaron a primeira das saídas extraescolares programadas para este curso. Agora tres deles, Eva, Irene e Sergio, vos queren contar coas súas palabras que fixeron aquela mañá.

O martes fomos a visitar a Aula de Natureza de Siradella. Alí nos puxeron un vídeo sobre as aves e nos ensinaron que é o que comen. Todas teñen uns enormes peteiros para poder coller os pequenos organismos que quedan soterrados na area cando baixa a marea.

Nese mesmo centro hai unhas máquinas coas que se pode xogar a relacionar imaxes de distintas aves cos sons que fai cada unha delas. Tamén puidemos ver como son as bateas, pois teñen unha pequena.

Logo fomos á praia de Vilalonga, onde nos deron uns prismáticos para observar ás aves como, por exemplo, garzas, garcetas, cormoráns, viruricos, etc. Máis tarde nos levaron ás Lagoas de Rouxique, que se orixinaron cando despois de escavar para sacar arxila, eses furados se encheron de auga. Alí tamén había moitas aves coas súas crías e grazas aos prismáticos vímolas perfectamente.

Tras devolver os prismáticos nos puxemos a apañar algunhas buguinas e así rematou a nosa primeira excursión co Instituto.

As túas mans son para protexer

2008-11-20T10:28:00.005+01:00

Este é o lema que o Ministerio de Educación, Política Social e Deporte elixiu para a súa campaña contra o castigo físico infantil, a cal se inicia hoxe, coincidindo coa conmemoración do Día Internacional da Infancia, e que se dará a coñecer ao público a través do seguinte anuncio publicitario:

18 aniversario da Convención sobre os Dereitos dos Nen@s

2008-11-20T01:24:00.016+01:00

En 1959, as Nacións Unidas aprobaron a Declaración dos Dereitos do Neno que incluía 10 principios. Pero non era suficiente para protexer os vosos dereitos porque legalmente non tiña carácter obrigatorio. Por iso, en 1978, o goberno de Polonia presentou ás Nacións Unidas a versión provisional dunha Convención sobre os Dereitos dos Nenos. Tras dez anos de negociacións con gobernos de todo o mundo, líderes relixiosos, ONG, e outras institucións, logrouse acordar o texto final da Convención sobre os Dereitos do Neno, o 20 de Novembro de 1989, cuxo cumprimento sería obrigatorio para todos os países que a asinasen. A Convención converteuse en Lei en 1990, logo de ser asinada e aceptada por 20 países, entre eles España. Hoxe a Convención xa foi aceptada por todos os países do mundo, agás dous (Somalia e Estados Unidos).

Como sempre está ben botar un sorriso, vos traemos a Mafalda, unha verdadeira especialista na loita polos seus dereitos.

Por certo, se buscades ben, atoparedes máis viñetas de Mafalda agachadas nesta entrada.

Un bocata perfecto necesita das Matemáticas

2008-11-19T19:59:00.010+01:00

— Profe, para que serven as Matemáticas?
— Para preparar o mellor sándwich de queixo que poidas imaxinar.

Aínda que o pareza, isto non é un chiste, xa que un grupo de científicos ingleses da Universidade de Bristol desenvolveron unha fórmula que, segundo eles, garante a elaboración dun sándwich de queixo cheddar perfecto.

Postos a ser insolentes, poderiamos preguntarnos como raios unhas persoas tan intelixentes malgastan o seu tempo e o diñeiro de moitos en algo tan absurdo. A resposta é bastante sinxela: un famoso comerciante de queixos do Reino Unido patrocinou unha campaña publicitaria baseada neste extravagante estudo.

A fórmula conta nada menos que con 9 variables ou incógnitas (os nosos alumnos xa se asustan cando ven máis de unha!), que representan aos distintos compoñentes do sándwich, incluídos o grosor do queixo e do pan. Evidentemente, non pretendemos que ninguén a aprenda, pero tampouco pasa nada por botarlle unha olladiña, non credes?

A fórmula obtida é a seguinte:

onde,

W = grosor do queixo cheddar (en mm)
b = grosor da rebanda de pan
d = modificador do sabor da masa
s = grosor da margarina ou manteiga
m = grosor da maionesa
c = modificador da cremosidade
v = grosor do tomate
p = profundidade do pickle (encurtido típico dos bocadillos ingleses)
t = modificador de consistencia do queixo
l = grosor das follas de leituga

Vista a formuliña, existen poucas posibilidades de que a algún humano se lle ocorra utilizala para prepararse un sándwich.

Ante tanta complicación, a empresa patrocinadora creou, en colaboración con estes científicos, un medidor da perfección deste tipo de emparedados, o cheddarómetro. Así, usando a catadores e complexos mecanismos de medición, afirman trazar o mapa de sabor de centos de mostras de queixos cheddar para determinar a cantidade axeitada para lograr o sabor perfecto en cada caso, dependendo do recheo que acompañe ao queixo. Tamén aseguran que os resultados da investigación foron extrapolados para producir unha fórmula que teña en conta as características modificadoras de cada queixo e a proporción de recheos máis populares, conseguindo un resultado matemático de sabores co obxectivo de calibrar o grosor adecuado do cheddar.

E para maior comodidade do usuario, a empresa puxo en marcha unha páxina web na que ese cheddarómetro se encarga de realizar todos os cálculos matemáticos, á vez que dá a coñecer os queixos que elabora. Ao final, proporciona unha lista de ingredientes coas cantidades e medidas exactas para poder facer un gran sándwich.

Quen dixo que as Matemáticas son algo abstracto se agora ata podemos comer grazas a elas?

Sexan concretas ou abstractas, dende aquí vos invitamos a que probedes a maquiniña inventada por este grupo de ingleses. Premede sobre a imaxe e contádenos como saben os vosos “sándwiches perfectos”.

Doce magosto en Barro

2008-11-17T11:23:00.012+01:00

Por que será que todo o mundo está desexando que chegue o día do Magosto?

Quizais vendo as seguintes imaxes vos fagades unha idea do "conciencidada" que está a comunidade educativa do IES de Barro coa idea de participar nunha festa tan tradicional coma esta.

Pero, ademais de facer suar aos nosos rapaces cun montón de xogos para logo ofrecerlles unhas castañas e uns chourizos asados ben quentiños, este ano o Departamento de Normalización Lingüística tamén organizou un concurso de sobremesas de outono, o cal resultou ser todo un éxito.

Aínda que preferimos dedicar unha entrada exclusiva ás receitas presentadas, aquí tedes un adianto. E, tede coidado, porque comer polos ollos tamén engorda!

A comer!!!

2008-11-17T11:22:00.004+01:00

Quen nos ía dicir que a morte daría tanto xogo á hora de ler sobre ela? Parece que a todos nos gusta iso do morbo, pois as lecturas propostas aos alumnos en relación con este tema foron moitas, variadas e, afortunadamente, unha gran parte delas non os deixou indiferentes, que é do que se trataba.

E agora, que? Pois agora toca... comer!

En efecto, aínda que o listón nos quedou un pelín alto para abordar o seguinte tema da lista, aquí nada nos asusta, así que nos puxemos os gorros de cociñeiros e xa estamos coas mans na masa buscando lecturas amenas sobre a Gastronomía.

Para ser sinceros, algúns pensaban que o único que poderían facer sería ler receitas de cociña cos rapaces durante o próximo mes, pero o certo é que hai boa vontade por parte do Claustro e xa empezaron a aparecer uns cantos textos bastante amenos.

Esperamos non nos queimar os dedos ao preparar esta gran torta, pero, sobre todo, desexamos que vos aproveite a tod@s.

O Samaín

2008-10-31T22:03:00.014+01:00

A orixe desta festa pérdese na noite dos tempos e posiblemente sexa a mestura das tradicións e ritos dos diferentes pobos que pasaron por esta terra.

Así, para os celtas, o Samaín (31 de Outubro) era a última noite do ano e considerábase un momento propicio para presaxiar o futuro. Pensaban que nesta data as portas do “outro mundo” quedaban abertas e que as ánimas dos defuntos e outros espíritos invadían por unhas horas o mundo dos vivos; as ánimas dos finados volvían visitar ás súas familias na súas antigas casas para quentarse a carón do lume da lareira e comer os alimentos que lles tiñan preparados os seus parentes. Os celtas tamén acendían grandes fogueiras e colocaban as caveiras iluminadas dos seus inimigos no máis alto dos castros para espantar aos espíritos malignos. De aí pasouse a facer caveiras coa cortiza das cabazas. Esta tradición conservouse ata os nosos días en toda Galicia, aínda que recibindo nomes diferentes en cada lugar: calacús polas Rías Baixas, caveiras de melón en Cedeira, calabazotes en Ortigueira, colondros en Ourense… etc.

Os romanos, despois de conquistar territorios habitados por pobos célticos, engadiron ao Samaín elementos da súa festa da colleita, que se celebraba o 1 de Novembro na honra de Pomona, deusa dos froitos e das árbores, á quen facían distintas ofrendas. Por iso, hoxe en Galicia consérvase o costume do Magosto, consistente nunha festa onde se comen castañas, aínda que existen outras comidas e doces típicos destes días.

Os cristiáns celebran o 31 de Outubro a véspera de Todos os Santos. Os católicos recordan aos seus mortos e axúdanos a saír do purgatorio coas súas pregarias e acendendo candeas que deben estar prendidas ata que se consuman. A Igrexa designou o 1 de Novembro como Día de Todos os Santos no século IX, agardando ata o século XII para nomear o 2 de Novembro como o Día dos Fieis Defuntos, cristianizando deste xeito a festa celta dos mortos.

Na actualidade, en Galicia consérvase unha mestura de todas estas tradicións. Así, acéndense cabazas ou calacús (as caveiras dos inimigos dos celtas); cócense castañas con anís para as ánimas do purgatorio e outros espectros (ofrenda de froitos á deusa Pomona); acéndense e aliméntanse pequenas candeas que flotan dentro de cuncas con auga e aceite, de forma que cando se consomen é porque unha ánima do purgatorio xa alcanzou a luz (salvación das ánimas cristiás e efecto buscado polos druídas celtas coas súas fogueiras).

Coa cristianización, a Igrexa prohibiu moitos destes milenarios ritos por consideralos pagáns, sendo os nenos quen os transformaron e continuaron as celebracións suplantando con disfraces aos defuntos e percorrendo as casas do pobo, onde interpretaban cantigas de agradecemento se os recibían con carne, pan, viño e doces que gardaban nas súas bolsas; pero, se non lles tiñan nada preparado, as cantigas eran de escarnio cara os da casa.

Polo tanto, aínda que existe a crenza xeneralizada de que a Noite dos Calacús, Samaín, ou Halloween é unha festa importada dende USA, en realidade sucede todo o contrario. En efecto, os dous millóns de galegos que emigraron a América dende o século XIX e os emigrantes irlandeses e doutras nacións céltico-atlánticas que marcharon a Norteamérica foron os que levaron alí a celebración do Día de Defuntos, a cal, por desgraza, regresa a nós hoxe en día en forma de Halloween desvirtuado e cutre, convertido nun comercial entroido festivo carente do fermoso significado máxico e ritual que tiña noutros tempos pasados a Noite dos Calacús.

Calacús e Matemáticas

2008-10-31T22:02:00.007+01:00

Se estades a preparar un calacú ou unha torta de cabaza e, ademais, tedes a algún rapaciño pola casa que vos quere axudar, podedes aproveitar para que de paso realice algunha actividade matemática.

Que como se fai iso? Premede sobre a fotografía e o veredes.

(Vía PBSparents)

Parabéns, Agustín!

2008-10-24T10:22:00.010+02:00

Onte, o Ministerio de Cultura concedeu o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil ao noso querido Agustín Fernández Paz, pola súa obra O único que queda é o amor, distinguíndoa así como o mellor libro publicado en 2007 en calquera das linguas oficiais que se falan en España.

Dende Bibliobarro querémonos sumar aos centos de felicitacións recibidas nas últimas horas por este gran escritor, sen dúbida, un dos máis solicitados polos nosos usuarios, e invitarvos a tod@s a que leades este conxunto de pequenos relatos nos que o amor actúa como fío condutor de todos eles.

Se desexas ter máis información sobre este libro podes premer sobre a imaxe da dereita.

Onde hai unha Biblioteca hai unha luz

2008-10-24T00:05:00.000+02:00

"ABRE AS PORTAS e entra". Entra neste espazo que agarda por ti, neste ámbito onde cada palabra é un don que recibimos como agasallo. Percorre todos os recantos desta casa da liberdade, respira este aire que non sabe de fronteiras, déixate levar polo río de recendos que anuncia os tesouros da biblioteca. Estamos nun lugar especial, sería imposible confundilo. Desde o ceo debe de verse como un punto de luz brillando coa intensidade maior, como un aleph que contén a memoria e os soños da humanidade. Unha luz, si. Unha luz que escintila coma un faro entre as tebras, co rítmico latexar dun corazón inmenso que expande ondas de liberdade e de esperanza polo territorio que a circunda."

Con estas palabras comeza o pregón que hoxe lerá o escritor Agustín Fernández Paz en Santiago de Compostela, co gallo da celebración do Día da Biblioteca. Trátase dun fermoso texto no que este galego xa universal nos invita a todos a gozar da maxia da lectura, ao tempo que nos fai tomar conciencia do importante papel representado polas bibliotecas (por todas as bibliotecas) dentro da sociedade.

Se o desexades, na seguinte ligazón podedes ler o pregón completo, consultar o programa dos actos que van ter lugar durante esta xornada na capital galega e contemplar o cartel elaborado especialmente para esta conmemoración polo ilustrador Xosé Cobas.

Paseniño co Proxecto Lector

2008-10-20T11:57:00.013+02:00

Tamén nós estamos aquí de novo! E dipost@s a ler coma cosacos e a pasalo en grande!

A verdade, é un gustazo escoitar aos rapaces pedir que comece outra vez a actividade do noso Club de Lectura, así que non lles queremos facer agardar por máis tempo.

Dado que A Morte é o tema proposto para este mes dentro do Proxecto Lector do centro, Paseniño tamén quere subir ao carro, de forma que eliximos como primeira lectura da "nova tempada" o clásico El sabueso de los Baskerville, escrito por sir Arthur Conan Doyle e protagonizado por unha das parellas máis famosas da Literatura universal, o detective Sherlock Holmes e o seu inseparable amigo o doutor Watson.
Nesta novela, dacabalo entre o relato de misterio e o conto de terror, Holmes trasládase aos inhóspitos e desolados ermos da rexión de Dartmoor, onde se deberá enfrontar ao reto de resolver un enigmático crime relacionado co espectro dun can diabólico e sobrenatural, instrumento da maldición que pesa sobre unha familia.

Podédesvos resistir a ler algo así?

As Matemáticas nunca fallan

2008-10-20T11:21:00.005+02:00

Quen dixo que as Matemáticas non son unha ciencia exacta? Que non o credes? Pois, xa que estamos a ler sobre a morte, aquí tedes un exemplo que nos vén que nin pintado:

Abraham de Moivre (Vitry-le-François, 1667 - Londres, 1754) foi un matemático francés que pasou á posteridade fundamentalmente pola fórmula que leva o seu nome e polos seus traballos no campo da probabilidade e da inferencia estatística.
Coñeceu a científicos tales como Isaac Newton e Edmund Halley. De feito, cando alguén lle ía consultar a Newton sobre algún tema matemático, el enviábao con De Moivre dicíndolle: "... vaian xunto de Abraham De Moivre: el sabe moito máis ca min destas cousas".

Pero, aínda que a súa vida e obra son dignas de destacar, a súa morte resulta moito máis interesante, sendo esta un deses relatos a medio camiño entre a realidade e a lenda urbana, pero que, sen dúbida, dan que pensar.
En efecto, dise que sendo xa un ancián, De Moivre caeu na conta de que necesitaba durmir 20 minutos máis cada día. Tras calcular a data na que acumularía 24 horas de sono consecutivas, anunciou esta como o día da súa morte, tal e como así ocorreu finalmente. A causa oficial quedou rexistrada como "somnolencia". Era o 27 de novembro de 1754 e De Moivre tiña 87 anos.

En definitiva, aplicou un razoamento lóxico a un problema, chegou a unha conclusión e foi consecuente cos seus descubrimentos.

Pódese ser máis matemático?

Sabías que...?

2008-10-14T09:33:00.016+02:00

Como xa dixemos, queremos que os nosos alumnos lean estes días diversos textos relacionados coa morte.Aínda que, evidentemente, un tema como este non pode deixar de ter unha certa connotación de tristeza e perda, gustaríanos enfocalo de moitas outras formas.Por iso, eliximos para publicar no blogue unha das lecturas propostas polo noso profesor de Xeografía e Historia de 2º ciclo. Seguro que ti tamén descobres nela algunha cousa que non sabías.

10 cousas sobre a morte

Cando morre unha persoa, o oído é o último sentido en perderse; o primeiro adoita ser a vista, seguido do gusto, o olfacto e o tacto.

Unha cabeza humana permanece consciente de 15 a 20 segundos logo de ser decapitada.

100 persoas morren atragoadas por lapis cada ano. É máis probable morrer a causa da rolla dunha botella de champaña que por unha picadura de araña.

O funeral de Alejandro Magno custaría na actualidade 600 millóns de dólares. Foi construída unha estrada de Exipto a Babilonia para levar o seu corpo.

Cando o inventor Thomas Edison morreu en 1931, Henry Ford capturou o seu último suspiro nunha botella.

Máis de 2500 persoas zurdas morren ao ano por usar produtos feitos para destros.

Agora tarda máis en podrecer o corpo humano, debido aos conservantes dos alimentos que comemos hoxe en día.

Unha eterna chama na tumba dun cura budista en Nara (Xapón) leva ardendo 1130 anos.

O creador de Star Treck, Gene Roddenberry, foi a primeira persoa en poñer as súas cinzas nun foguete e ser "enterrado" no espazo.

Kenji Urada, traballador dunha compañía xaponesa, converteuse na primeira vítima mortal dun robot en xullo de 1981, nunha fábrica de coches.

Se queredes coñecer outras "curiosidades" podedes consultar estoutras ligazóns: A, B.

O IES de Barro a morte coa lectura

2008-10-12T23:38:00.014+02:00

Logo dun curso no que o Proxecto Lector non terminou de callar entre os/as membros do noso Claustro, por non ter chegado a un consenso nin no como nin no cando levalo a cabo, parece que, por fin!, agora si atopamos a luz e moitos dos problemas que se expuñan desapareceron ou, polo menos, se suavizaron.

Así, con respecto ao como decidimos dedicar cada mes a un tema específico, de forma que os/as docentes deberán propor aos/ás seus/súas alumnos/as lecturas que, enfocadas dende as súas respectivas áreas, fagan referencia dun ou doutro xeito ao asunto que nos ocupe nese momento.

Á súa vez, no tocante ao cando pensamos que o mellor sería non restrinxir a lectura a unha franxa horaria nin a un día concretos, senón deixar que cada profesor/a elixise aquel ou aqueles espazos lectivos que considerase máis idóneos ao longo do mes, adquirindo todos/as os/as membros do Claustro o compromiso de realizar como mínimo unha lectura en relación con cada un dos temas escollidos.

Afortunadamente, tampouco resultou excesivamente difícil decidir cales serían eses temas; é máis, foi bastante divertido, sobre todo tendo en conta que a maioría dos/as alí presentes xa levaban reunidos/as case 3 horas cando chegou o momento de falar do Proxecto Lector. Quizais por ese motivo, o tema elixido para o mes de outubro fose:

Dende logo, a algúns/algunhas lles pareceu un "pelín" tétrico, pero ao final todos/as coincidimos en que estando ás portas de Defuntos e de Halloween era moi axeitado á época. Ademais, se de paso conseguimos que os/as rapaces/rapazas sexan capaces de ler en todas as materias, seguro que tamén eles/as o acaban pasando de morte...

Un Nobel nos andeis de Bibliobarro

2008-10-10T16:38:00.011+02:00

Onte, e contra todo prognóstico, a Academia Sueca concedeu o Premio Nobel de Literatura ao escritor francés Jean-Marie Gustave Le Clézio.
Este home, prototipo de cidadán do mundo e cuxa vida podería ser considerada tamén como unha novela de aventuras, empezou a escribir con tan só 7 anos e con 23 recibiu o prestixioso Premio Renaudot das letras francesas.

Pero o que nos gustaría destacar aquí e agora é a súa faceta como autor de literatura xuvenil, feito pouco habitual nun galardoado co Nobel. En efecto, entre o medio centenar de obras publicadas por este viaxeiro incansable atópanse algunhas dirixidas aos adolescentes, sendo a máis coñecida delas "Mondo e outras historias", escrita en 1978 e editada na nosa lingua en 1987 por Edicións Xerais de Galicia dentro da serie Xabarín.
Neste libro, composto por varios relatos, Le Clézio fálanos duns rapaces e rapazas de nomes exóticos que anhelan experimentar toda clase de sensacións e que descobren as súas propias fantasías grazas ás viaxes que realizan co poder da imaxinación.

Pois ben, dado que esta obra se atopaba medio esquecida nos andeis da nosa biblioteca, cremos que este é o mellor momento para rescatala e invitarvos a todos/as os/as usuarios/as de Bibliobarro a que a leades e vaiades na procura dos vosos soños, do mesmo xeito que os protagonistas desas historias.

Ata sempre, compañeiros!

2008-06-30T08:02:00.024+02:00

Nesta ocasión, a cea de fin de curso tivo un sabor agridoce para os/as profes do IES de Barro, pois tivemos que despedir a dous compañeiros que xa non estarán connosco durante o próximo curso: Eugenio Tranchero e Carmen González.

Tranchero, tardaremos moito tempo en nos afacer a non escoitar cada mañá o teu saúdo ao chegar ao centro ou os teus comentarios (graciosos ás veces e maliciosos outras) sobre as novas do día, a non te ver polos corredores acompañando aos/ás teus/túas alumnos/as ao laboratorio ou dirixíndote con eles/as cara ao xardín (o teu xardín, porque esa marabilla da que agora gozamos todos foi obra túa). Pero, sobre todo, botaremos de menos a ese profesional que nunca tirou a toalla e que se emperrou en demostrar aos/ás rapaces/rapazas non só que as Ciencias poden ser divertidas, senón tamén que un/unha ten a posibilidade de ser mellor persoa cantos máis coñecementos chega a adquirir.

En canto a ti, Carmen, os poucos meses que nos acompañaches bastaron para que soubeses gañar o respecto de todo o Claustro e, o que é igual de importante, de todos/as os/as estudantes. Quen sabe? Quizais algún día volvas formar parte desta pequena gran familia, pero xa como membro definitivo. Dende logo, serías moi ben recibida, compañeira.

Non nos gusta dicir adeus, así que

Ata sempre, Eugenio!

Ata sempre, Carmen!

Xa vos botamos de menos

2008-06-30T08:02:00.018+02:00

Unha vez máis, queremos deixar constancia do orgullosos/as que estamos dos/as nosos/as rapaces/rapazas. Non é que ningún/ningunha deles/as sexa un/unha firme candidato/a ao Premio Nobel polos seus coñecementos académicos, pero día a día durante catro anos nos viñeron demostrando que si posúen outra calidade non menos importante: son unhas excelentes persoas.

Quizais, ao se tratar dun grupo tan reducido, lles tomamos máis afecto do habitual; o certo é que os/as imos botar moito de menos.

Como somos un centro modesto, nós non poderemos repetir a famosa frase cinematográfica de "Sempre nos quedará París", aínda que si poderemos lembrar os bos momentos vividos xunto a eles/as no Balneario de Mondariz durante a excursión que o grupo realizou a finais de curso.

Así, cando os/as profes sintamos morriña deses/as alumnos/as que xa non están (ogallá en setembro todos vos podades marchar co título debaixo do brazo!), visitaremos o blogue para ver as fotografías tomadas durante eses días.

Vai por vós, mozos/as!

Máis vale tarde que nunca

2008-06-16T09:30:00.008+02:00

Agora que o curso está a piques de rematar, comezamos a volver a mirada cara atrás para recordar algúns dos bos momentos vividos. E entre eles atópanse, por suposto, os pasados xunto aos/ás nosos/as amigos/as franceses/as de Charleville.

Por iso, e aínda que sabemos que xa é un pouco tarde, aquí tedes un pequeno vídeo montado coas fotografías tomadas o día que chegaron a Barro e durante a excursión que todos realizamos á Illa de Ons.

Oxalá poidamos volver gozar da súa compañía moi pronto!

Premios e máis premios

2008-06-08T21:07:00.007+02:00

Parece que foi onte cando escribiamos unha das primeiras entradas deste blogue falando dos traballos presentados polos nosos alumnos ao III Concurso de Fotografía Imaxes de Barro e xa hai varios días que se celebrou unha nova convocatoria.

E como os nosos/as mozos/as colléronlle gustiño a iso de gañar concursos, catro deles/as foron os/as finalistas e gañadores/as das dúas categorías propostas na sección de traballos xuvenís.

Máis adiante, cando no noso centro se organice unha exposición con todas as fotografías presentadas polos/as nosos/as estudantes, amosarémosvos unha selección das mesmas. Polo momento, queremos que coñezades os traballos galardoados neste IV certame; así que pulsade o Play.

BubbleShare: Share photos - Play some Online Games.

"Making off"

2008-06-03T17:21:00.007+02:00

Queredes saber que fan os nosos actores e actrices xusto antes de saír á escena? Queredes coñecer en que consisten os últimos preparativos previos á estrea? Queredes comprobar como profes e alumnos/as colaboran para conseguir que todo estea a punto?

Pois, entón, dedicade cinco minutos a ver o seguinte vídeo, rodado polo noso reporteiro máis falangueiro nos camerinos do Auditorio de Ribadumia.

Logos e humor en galego... Que enxeño!

2008-05-21T11:00:00.024+02:00

Os/as adolescentes de hoxe en día si que teñen imaxinación e si que a saben empregar de forma construtiva, aínda que ás veces sexa necesario axudarlles a canalizala na dirección correcta.

Como exemplo, aquí vos amosamos os traballos finalistas e gañadores dalgúns dos concursos organizados no noso centro durante o último mes e medio: deseño de senllos logotipos para a Biblioteca e para o Departamento de Normalización Lingüística e reprodución de viñetas de cómics famosos, modificando os seus textos para incentivar o uso do idioma galego.

Unha vez máis, invitámosvos a que coñezades a vea artística dos/as alumnos/as do I.E.S. de Barro (premede sobre a imaxe inferior).

Actos no Día das Letras Galegas

2008-05-21T10:55:00.019+02:00

O pasado venres 16 de Maio, o noso instituto, do mesmo xeito ca maioría dos centros educativos galegos, dedicou unha boa parte da xornada lectiva á celebración de distintos actos relacionados co Día das Letras Galegas.

Premendo sobre a imaxe inferior, poderedes ver unha presentación en Power Point na que explicamos en que consistiu a nosa celebración e onde, ademais, contemplaredes as fotografías tomadas durante esa mañá. Asegurámosvos que algunhas non teñen desperdicio.

Mamá, quero ser artista

2008-05-19T00:03:00.023+02:00

Non sabemos se os/as integrantes do noso grupo de teatro xa terán pronunciado esta "temible" frase nas súas respectivas casas, pero o certo é que non nos estrañaría en absoluto que algún ou algunha deles/as se acabase por dedicar ao mundo da farándula no futuro.

Alguén podería pensar que non somos excesivamente obxectivos/as á hora de falar do TeatrodoBarro, pois resulta evidente que "se nos cae a baba" con estes/as rapaces/rapazas.

De todos os xeitos, hai moitas outras persoas alleas ao noso centro que opinan coma nós, xa que por segundo ano consecutivo esta "minicompañía" teatral quedou finalista no V Certame de Teatro Xuvenil Xoves Promesas Provincia de Pontevedra, organizado pola Asociación de Interese Social Eira Vella de Pontevedra, coa colaboración do Concello de Ribadumia e da Deputación Provincial de Pontevedra.

Pero, ademais, a nosa alumna Leticia Buceta Gestoso foi galardoada co Premio Carballo, Folla de Ouro 2008 á Mellor Actriz, pola súa interpretación do personaxe de Catula na obra O Achado do Castro, do autor lucense Manuel Núñez Singala.

En definitiva, que nos sentimos tremendamente orgullosos/as do traballo desenvolvido por estes/as mozos/as, tanto que non podemos resitir a tentación de vos facer partícipes dos seus éxitos a todos/as os/as que ledes este blogue. Así que preparádevos para seguir tendo noticias do TeatrodoBarro, porque este grupo promete continuar a dar moito que falar.

A voz dun poeta

2008-05-17T11:15:00.021+02:00

Nada mellor que escoitar ao noso homenaxeado, Álvarez Blázquez, lendo algúns dos seus propios versos, para comprender a sinceridade dos sentimentos que o levaron a escribir estes.

Visitando a páxina web do seu fillo Celso Álvarez Cáccamo, atopamos os seguintes documentos sonoros que, a continuación, reproducimos. Trátase de dous fragmentos correspondentes a cadanseus poemas, incluídos no libro Roseira do teu mencer, que XMAB recitou no ano 1968 para o programa Poetas de Galicia, de Radio Nacional de España (RNE) .

O SOL POL-AS EIRAS:

AO VER QUE NON TIÑAS NOME:

Dona

2008-05-17T00:06:00.012+02:00

Tamén en Bibliobarro queremos pór o noso granciño de area neste día das Letras Galegas.

Elaboramos un cartel cun retrato non excesivamente coñecido de Xosé María Álvarez Blázquez, (que extraemos da páxina web do seu fillo, Celso Álvarez Cáccamo), cos selos das editoriais por el fundadas e coas portadas das súas obras máis coñecidas (se queredes ampliar a imaxe, só tedes que clicar sobre ela).

Ademais, do mesmo xeito que os/as compañeiros/as doutros centros educativos, decidimos facer un pequeno vídeo sobre algún dos seus textos. O elixido foi Dona, fermoso poema dedicado á súa muller e incluído no libro Canle Segredo, publicado por Edicións Castrelos no ano 1976, pero escrito entre 1951 e 1953. A continuación podedes ver o resultado desta montaxe:

O Arco da Vella

2008-05-16T07:39:00.003+02:00

Agora é o Equipo de Normalización Lingüística do CEIP Mestre Martínez Alonso de Mos, o que nos propón esta montaxe sobre un dos poemas de X. Mª Álvarez Blázquez contido no seu libro Roseira do teu mencer, dedicado á súa filla Colorín e publicado por primeira vez no ano 1950, pero que actualmente podedes atopar dentro da colección Merlín da editorial Edicións Xerais de Galicia.

Romance do pescador peleriño

2008-05-16T07:38:00.005+02:00

No seguinte vídeo, realizado pola Biblioteca do CEIP Mestres Goldar de Vigo, presentamos en "versión karaoke" este poema de Xosé María Álvarez Blázquez musicado por Suso Vaamonde no disco Santiago, mar de pedra.

Xosé María Álvarez Blázquez: Vida e Obra

2008-05-13T12:36:00.007+02:00

Dende o IES Concepción Arenal de Ferrol chégannos dúas presentacións en Power Point relacionadas, respectivamente, coa biografía e a obra do autor homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas. Premede sobre as imaxes e observade o magnífico traballo realizado por estes/as compañeiros/as.

Outro éxito para Teatro do Barro

2008-05-08T21:49:00.010+02:00

Como non estar orgullosos destes/as rapaces/rapazas? Unha vez máis, o noso grupo de teatro conseguiu facernos rir e emocionounos coa súa arte sobre o escenario.

E, novamente, Ribadumia foi o lugar elixido para a estrea do seu último traballo, O ACHADO DO CASTRO, unha divertida adaptación da obra do mesmo título escrita por Manuel Núñez Singala, na que se reconstrúe unha imaxinaria peza teatral ambientada na época do Imperio Romano e hipoteticamente atopada entre os restos dun castro galego (premede aquí e poderedes ver unha información máis detallada sobre o argumento e o autor, así como a relación de todas as persoas que participaron na obra).

En definitiva, varias semanas de ensaios durante o tempo de lecer roubado aos recreos e a extraordinaria colaboración dos/as profesores/as que colaboraron na confección dos decorados e do vestiario deron o seu froito, xa que este "equipo" capitaneado pola nosa admirada compañeira Marisa Vidal obtivo outro éxito máis que, a xulgar polo visto o pasado 30 de Abril, non vai ser o último, posto que estes/as mozos/as teñen, evidentemente, madeira de artistas.

Parabéns por un traballo tan ben feito!

"Innovarse" ou morrer

2008-05-07T18:04:00.003+02:00

(Vía A Nosa Biblioteca)

Outra "peli" para o club

2008-05-06T23:46:00.010+02:00

Supoño que a estas alturas xa saberedes que os integrantes do noso club de lectura teñen por costume ver algunha película relacionada con cada un dos libros que acaban de ler. Polo tanto, nesta ocasión non podían desperdiciar a oportunidade de visionar o DVD Los seis signos de la Luz, o cal acaba de saír á venda hai escasos días. E así o veñen facendo puntualmente durante os recreos da última semana.

A continuación, presentámosvos o cartel publicitario deste filme (premendo sobre el accederedes á web oficial da produtora en España e poderedes ver o trailer), ademais da súa ficha artística e dunha breve sinopse do argumento:

FICHA ARTÍSTICA:

Dirección: David L. Cunningham
Países: Estados Unidos
Ano: 2007
Duración: 94 min
Xénero: Aventuras, fantasía
Intérpretes: Alexander Ludwig (Will Stanton), Christopher Eccleston (O Xinete), Frances Conroy (Miss Greythorne), Ian McShane (Merriman Lyon), Gregory Smith (Max), Amelia Warner (Maggie Barnes), Jim Piddock (George), James Cosmo (Dawson)
Guión: John Hodge, baseado na novela de Susan Cooper
Produción: Marc Platt
Música: Christophe Beck
Fotografía: Joel Ransom
Montaxe: Eric Sears e Geoffrey Rowland
Deseño de produción: David Lee
Vestiario: Vin Burnham
Estrea en Estados Unidos: 5 de Outubro de 2007
Estrea en España: 11 de Outubro de 2007

SINOPSE:

Cóntase a historia de Will Stanton, un mozo que descobre que el é o último dun grupo de guerreiros que dedicaron a súa vida a loitar en contra das Tebras. Viaxando a través do tempo, Will atopará unha serie de pistas que o levarán a se enfrontar con forzas dun inimaxinable poder. Coas Tebras rexurdindo, o futuro do mundo está nas súas mans.

La tournée

2008-04-27T21:01:00.006+02:00

Aquí tedes un mapa no que podedes observar todos os lugares que visitaron durante estes 4 días os/as nosos/as invitados/as franceses. Para que ninguén poida dicir que sempre lles estamos a levar aos mesmos sitios.

Ver mapa máis grande

BIENVENUE à Barro

2008-04-23T17:01:00.005+02:00

Chers correspondants de Charleville,

Nous sommes bien contents de vous accueillir encore une année. Nous espérons que ce séjour sera inoubliable pour tous, en ce qui nous concerne, il l'est déjà...

C'est avec une grande impatience que nous vous attendons mercredi après-midi:

Venez vite!!

Les élèves et les professeurs du collège de Barro

Eu leo, Ti les, El/a le ...

2008-04-23T09:21:00.002+02:00

(Vía biblioaslagoas)

Día do Libro e dos Dereitos de Autor

2008-04-23T00:17:00.002+02:00

O 23 de abril de 1616 falecían Cervantes, Shakespeare e o Inca Garcilaso de la Vega. Tamén nun 23 de abril naceron ou morreron outros escritores eminentes como Maurice Druon, Halldor K. Laxness, Vladimir Nabokov, Josep Pla ou Manuel Mejía Vallejo.

Por este motivo, esta data tan simbólica para a literatura universal foi a elixida pola Conferencia Xeral da UNESCO para render unha homenaxe mundial ao libro e os seus autores, e alentar a todos, en particular aos máis novos, a descubrir o pracer da lectura e respectar a contribución dos creadores ao progreso social e cultural. Por certo, a idea desta celebración partiu de Cataluña, onde este día é tradicional agasallar cunha rosa ao comprador dun libro.

Hoxe máis que nunca os educadores sentimos o desexo compulsivo de animar aos nosos alumnos a que dediquen unha parte do seu tempo libre a ler. Por desgraza, a medida que os nenos se transforman en adolescentes, sobre a maioría deles cae unha especie de meigallo ou maldición que lles fai ver a lectura como algo aburrido e tedioso. Ogallá fósemos capaces de recuperar a aqueles meniños aos que lles encantaba que os seus pais e nais lles contasen un conto antes de ir durmir.

De momento, gustaríanos que dedicásedes uns minutos a ver a seguinte curtametraxe de Pablo Bullejos sobre o fomento da lectura nas Bibliotecas, a cal nos chega vía O Segrel do Penedo e de BESCOLAR.

LA SEGUNDA ESTRELLA

A LA DERECHA

Primeira Parte:

Segunda Parte:

Día da Terra

2008-04-22T09:00:00.013+02:00

Desde hai 37 anos, o día 22 de abril celébrase o ignorado e pouco vistoso Día da Terra.

Nunca temos moi claro de que vai todo isto, e tendemos a pensar que é outra ocasión para que os "pesados" dos medio ambientalistas nos fustiguen coas súas preocupacións... Pero, como empezou todo isto?

No ano 1962, o senador norteamericano Gaylord Nelson comeza a facer presión para que o tema medio ambiental forme parte da axenda gobernamental do presidente John Kennedy.

Logo de varios anos de traballo social e político, en 1969 aproveita os ímpetos da airada protesta civil contra a guerra de Vietnam, e convoca a unha gran manifestación popular, onde as persoas de todo o país, especialmente os universitarios, expresan a súa preocupación polo manexo do tema medio ambiental a nivel nacional. Así, o día 22 de abril (equinoccio de primavera no hemisferio norte) de 1970 celebrouse por primeira vez o Día da Terra, sendo máis de 20 millóns de persoas as que responderon á convocatoria.

A presión social tivo os seus froitos, e ese mesmo ano o goberno de Richard Nixon creou a EPA (Axencia de Protección Medio Ambiental), coa misión de protexer o medio ambiente e a saúde pública. No mesmo ano, o congreso norteamericano promulgou a Acta do Aire Limpo, co obxectivo de establecer estándares seguros sobre calidade do aire, emisións e polución contaminante. Tamén en 1970, o senador Nelson fundou a EDN (Rede do Día da Terra), que promove a celebración do día da Terra, coa intención de reflexionar e favorecer o compromiso cívico dos escolares, educar aos cidadáns como consumidores responsables e mobilizar aos medios de comunicación, ás escolas e aos gobernos locais en relación coas accións de protección medio ambiental.

Como vedes, pasaron xa case 40 anos e, por desgraza, parece que os esforzos realizados por todas aquelas persoas están caendo en saco roto. Non somos capaces de comprender que chegará un momento no que xa non haberá volta atrás?

O malo é que moitos se conformarían con ver imaxes como as que acompañan a esta entrada nos libros ou nas enciclopedias. Con todo, non credes que sería moito mellor facer todo o posible para que os vosos fillos puidesen seguir gozando desta Terra?

Tremenda tortura!

2008-04-21T20:05:00.007+02:00

De todos/as é sabido que en certos países o sistema xudicial deixa moito que desexar. Afortunadamente, nesta ocasión non temos que falar dunha muller condenada a morrer lapidada por ter un fillo fóra do matrimonio ou dun neno ao que aforcaron por roubar unhas galiñas para que os seus irmáns non morresen coa fame.

Hoxe queremos facervos chegar a través deste blogue a reseña dunha noticia publicada por Quim Monzó no Magazine (suplemento do xornal El Mundo, por se alguén anda despistado/a), a cal fai referencia a unha sentenza moito menos tráxica ditada pola xustiza turca contra dous ladróns que foron sorprendidos cando entraban a roubar nunha casa.

Dado que os delincuentes non actuaron con violencia e colaboraron durante todo o proceso xudicial, condenóuselles a ... pasar 5 meses no cárcere lendo libros durante 3 horas diarias! E o peor é que, para que os prisioneiros non fagan trampas e finxan ler mentres andan aos biosbardos, terán que facer un resumo de cada libro!

Seguro que máis dun/dunha estará pensando: "Pobres presos!; pero, mellor ler e resumir uns cantos libros antes de que che corten a man tal e como impuña a Lei do Talión".

Evidentemente, con isto último tamén nós estamos de acordo, aínda que pensamos que é unha auténtica burrada impor como castigo a lectura de obras literarias. Coa de cousas que poderían axudar a facer dentro da súa comunidade eses dous reos!

Será que en Turquía non necesitan a ninguén que limpe as rúas e os xardíns?

Unha boa camiñada

2008-04-20T23:01:00.012+02:00

Todos os anos, o I.E.S. de Barro organiza algunha actividade de sendeirismo ou marcha na que participan conxuntamente o profesorado e o alumnado.

Normalmente, estes paseíños tiñan lugar ao final do terceiro trimestre (ao chegar o "calorciño"). Con todo, dado que en vésperas das vacacións de Semana Santa tivemos un tempo case estival, pareceu que sería boa idea preparar unha destas excursións, así que os/as nosos/as profes todoterreo, Kika, Maite, Leo, Susana e David, se calzaron as súas botas e levaron aos/ás rapaces/rapazas de 1º e 2º ESO ata o encoro do Pontillón en Berducido. Todos chegaron un pouquiño cansos, (pois o das costas custa), pero o pasaron moi ben.

Aquí tedes unhas cantas fotos tomadas ese día.

Los seis signos de la Luz

2008-04-18T11:49:00.011+02:00

Todos/as sabemos que un libro de ficción engancha moito máis ao/á lector/a se este/a se sinte identificado/a co/coa protagonista. Pero se, ademais, se trata dun/dunha heroe/heroína, o éxito está practicamente garantido.

Posiblemente, este sexa o motivo polo que aos/ás nosos/as alumnos/as do Club de Lectura (especialmente aos/ás máis novos/as) lles estea gustando a obra que actualmente nos ocupa, LOS SEIS SIGNOS DE LA LUZ (por certo, tardamos máis de dous meses en conseguir exemplares suficientes, a pesar de estar editada por Destino).

Algúns/algunhas pensarán que non é máis que outra novela fantástica que fala da eterna loita entre o Ben e o Mal. É certo; pero se tes entre 12 e 16 anos e te atopas cun libro no que o "prota" é un rapaz que ten case a túa idade, que vive nunha granxa coma ti e que da noite á mañá descubre que pertence a unha "raza" especial destinada a librar ao mundo do maligno poder das Tebras, seguro que che apetecería compartir as súas aventuras, non cres?

Por que non vos animades a lelo? Ou, mellor aínda, por que non vides a algunha das nosas reunións? Así, de paso, aprenderiades moitas outras cousas sobre os/as heroes/heroínas da literatura.

Última proxección... polo de agora

2008-04-10T10:49:00.011+02:00

Mañá, venres 11 de abril, terá lugar, durante o recreo e no vestíbulo do centro, a última das proxeccións previstas dentro do ciclo de curtametraxes promovido polo Departamento de Normalización Lingüística.

E, para rematar con bo sabor de boca, vos propoñemos unha sesión dobre na que destacamos a película realizada polos/as alumnos/as do I.E.S. A BASELLA de Vilanova de Arousa.

Sería realmente interesante que vísedes o que fan outros/as rapaces/rapazas galegos/as da vosa idade e do voso entorno cando se lles dá unha cámara de vídeo.

Aquí tedes o cartel que anuncia as dúas curtas e unhas fotografías correspondentes ao pase da semana anterior:

Charleville, cidade irmá

2008-04-10T08:42:00.018+02:00

Charleville (mairie Charleville Mézières) é a cidade onde os/as estudantes do I.E.S. de Barro participantes no programa de intercambio con Francia viaxaredes o vindeiro curso.

Cidade do poeta Rimbaud, Charleville é capital da rexión das Ardenas (Champaña-Ardenas), limítrofe con Bélxica, a cal, debido á súa situación xeográfica foi centro de importantes batallas durante a I e a II Guerras Mundiais.

A viaxe que realizaredes permitiravos coñecer lugares como París (non deixes de visitar o seu enlace), Versalles (onde comprenderedes cales foron as causas da Revolución Francesa), o estilo Gótico a través da catedral de Reims, un museo sobre as dúas Guerras Mundiais, outro museo etnográfico e, por suposto,… ¡Eurodisney!

Para os/as que nunca participastes aínda no intercambio, aquí tedes o programa que seguimos o ano pasado. Botádelle unha ollada e farédesvos unha idea do ben que o ides pasar e das cousas que podedes aprender.

Por outra banda, como todos os anos, nós tamén recibimos en Barro aos/ás nosos/as amigos/as franceses/as do collège Saint-Jean Baptiste de La Salle, situado en Charleville Mézières.

Nesta ocasión acolleremos a 25 alumnos/as de 3º E.S.O. que estudan español con Mme. Moclova, profesora xa coñecida no Instituto de Barro e coordinadora do proxecto de intercambio en Francia.

Estes/as compañeiros/as chegarán o próximo mércores 23 de abril pola tarde e permanecerán connosco ata o luns 28 de abril.

De todos os xeitos, se queredes coñecer con detalle cales son as actividades e visitas que realizaremos durante a súa estancia en Galicia, podedes consultar este programa.

Esperamos que tanto os/as que participedes no intercambio acollendo ( varias familias de Barro acollen a dous/dúas rapaces/rapazas!) coma os/as que non o fagades, o pasedes ben coa experiencia e APRENDADES MOITO FRANCÉS! (tamén nos serve se usades de vez en cando o inglés…).

E agora, un recordatorio máis de parte de Leonor, a vosa profe de Francés:

A autoaprendizaxe é fundamental para o estudo dos idiomas, especialmente se non podemos viaxar ao estranxeiro. Así, que se queredes mellorar o voso francés, podedes consultar a páxina de Internet que xa coñecedes, le point du fle, onde aparecen recursos didácticos para todos os niveis.

A partir de agora, esa ligazón estará sempre dispoñible na barra lateral dereita, dentro do apartado para consultar.

Protexer a saúde fronte ao cambio climático

2008-04-07T23:31:00.003+02:00

Hoxe, 7 de abril, data na que se celebra o Día Mundial da Saúde, a OMS quere chamar a atención do mundo cara á necesidade de protexer a saúde dos efectos negativos do cambio climático.

Esta organización recoñece que o cambio climático supón unha ameaza crecente para a seguridade sanitaria mundial, sendo necesaria unha maior colaboración para facer fronte aos problemas que se presenten. Como exemplo desas medidas conxuntas pódense citar o reforzamento da vixilancia e o control das enfermidades infecciosas, o uso máis seguro de subministracións de auga (cada vez máis escasas), e a coordinación da acción sanitaria nas urxencias.

No vídeo seguinte explícanse algunhas das consecuencias do cambio climático na saúde e danse unha serie de pautas para intentar frear este fenómeno que, de seguir avanzando ao mesmo ritmo, acabará coa Terra que coñecemos.

Paseando polo ceo

2008-04-07T09:42:00.013+02:00

Moitos/as coñeceredes xa Google Earth, a fantástica aplicación de Google que pon ao noso alcance toda a información xeográfica do mundo.

Con todo, coa actualización de Google Earth a Google Earth 4.2 non só poderemos ver a Terra dende un satélite, senón que tamén teremos a posibilidade de observar os planetas, as estrelas, as galaxias, as constelacións, etc.

Esta nova ferramenta integrada en Google recibe o nome de Google Sky e actúa, pois, como unha especie de telescopio virtual, levando á pantalla do noso ordenador aqueles datos xeográficos da Terra e do espazo que solicitemos (segundo o The New York Times foron recompiladas máis dun millón de fotografías de medios académicos e científicos, como fotografías do telescopio Hubble ou do Observatorio Palomar).

Vede, por exemplo, que imaxe tan marabillosa dunha formación estelar da Vía Láctea podemos colgar no noso blogue grazas a Google Sky:

A continuación amosámosvos un vídeo explicativo sobre o funcionamento desta nova aplicación de Google Eart:

Ademais desta, Google xa contaba con outras dúas ferramentas moi atractivas relacionadas coa Astronomía:

Google Moon: trátase dun observatorio lunar posto en marcha por Google no ano 2005, a través do cal poderemos observar imaxes da Lúa correspondentes ás misións Apolo desenvolvidas entre os anos 1969 e 1972. Contén fotografías cedidas pola NASA cunha magnífica definición, pero cun zoom limitado.

Google Mars: este servizo de Google atópase activo dende hai un par de anos e permítenos viaxar a Marte de modo virtual, coa posibilidade de visitar os canóns, as canles, as montañas, etc., incluído o coñecido Monte Olympus, de 27 km de altura, que contén no seu interior o volcán máis grande do Sistema Solar. Tamén podemos ver como e onde amartizaron as diferentes sondas espaciais enviadas a este planeta. As imaxes ofrecidas foron rexistradas pola NASA.

Bo, está claro que a Google lle apaixona o espazo e que espera converter a millóns de usuarios/as en astrónomos/as afeccionados/as.

Concurso de Logos

2008-04-04T10:41:00.011+02:00

Quen dixo que os símbolos non son importantes?

Había xa bastante tempo que algunhas persoas deste centro tiñamos a intención de mobilizar aos/ás alumnos/as para que nos axudasen a deseñar un logotipo para o Instituto, xa que despois de tantos anos funcionando (agora van 9), parecíanos que chegara o momento de ter unha imaxe propia, que nos identificase e nos distinguise doutras entidades.

Por outra banda, a coordinadora da Biblioteca incluíra na súa programación de actividades para este curso académico a creación dun logotipo para este espazo educativo, polo que, aproveitando este feito, o Equipo Directivo, (capitaneado por Kika), Maite (a nosa profesora de Educación Plástica e Visual) e Isabel (coordinadora da B.E. e responsable deste blogue), póñense mans á obra e convocan o

CONCURSO de LOGOTIPOS para o IES de BARRO e o Blogue BIBLIOBARRO

Os/as interesados/as podedes consultar as bases do concurso premendo nas seguintes ligazóns:

Bases do Concurso para o Logotipo do Instituto

Bases do Concurso para o Logotipo do Blogue

Por certo, de ser vós, eu as miraría, pois desta vez tiramos a casa pola ventá e os premios son máis que interesantes. Vaia!, que queremos demostrar a todos/as os/as nosos/as lectores/as que o alumnado de Barro ten madeira de artistas.

Tamén nós as esquecemos?

2008-04-03T15:34:00.006+02:00

Dentro do ciclo de curtametraxes Cine en distancias curtas, que vén organizando o Departamento de Normalización Lingüística durante os recreos dos venres, mañá será proxectada no vestíbulo do centro a titulada Esquecidas.

Esta curta, dirixida por Luqui Matthews e coproducida pola Asociación Xiara de empregadas do fogar e por Espazo Aberto Galiza Filmes, trata de reflectir a situación vivida por miles de mulleres, "condenadas" a atender diariamente as nosas casas, aos nosos fillos e aos nosos pais, sen conseguir a cambio ningún recoñecemento social e soportando, en moitos casos, unhas condicións de traballo moi precarias.

Aquí tedes o cartel (premede sobre el para amplialo):

Día Internacional da Literatura Infantil e Xuvenil

2008-04-02T15:56:00.007+02:00

Hoxe, 2 de abril, celébrase internacionalmente o Día do Libro Infantil e Xuvenil, en conmemoración do nacemento do escritor danés Hans Christian Andersen (1805), autor de varias decenas de contos de fadas.

Quen non leu, sendo neno/a, algunha das marabillosas historias deste mago da literatura infantil?: O parrulo feo, O traxe novo do emperador, A raíña das neves, As zapatillas vermellas, O soldadiño de chumbo, O reiseñor, O xastriño valente, A sereíña, e moitos, moitos outros.

Ao final da súa carreira, Andersen escribira máis de 150 contos infantís, o que o elevou como un dos grandes xenios da literatura mundial.

Se vos apetece, aquí podedes acceder á lectura dixital da obra completa deste danés universal e rememorar os vosos días coma nenos/as.

Galicia, punto de referencia para a LIX

2008-04-02T05:33:00.005+02:00

Galicia será a partir de 2009 o epicentro da Literatura Infantil e Xuvenil para linguas e culturas minoritarias.

En efecto, o pasado luns 31 de marzo dábase a coñecer a noticia de que a Biblioteca Nacional de Galicia (que terá a súa sede na Cidade da Cultura, en Santiago de Compostela) albergará un Centro IBBY da Literatura Infantil e Xuvenil para a Diversidade Cultural, que se converterá na primeira biblioteca internacional especializada na colección, no estudo e na divulgación de libros para nenos/as e mozos/as escritos en linguas minoritarias. Este será o segundo centro que IBBY (International Board on Books for Young People) apoie e promova dende a súa fundación, logo do creado en Oslo (Noruega) en 1985.

Evidentemente, a elección de Galicia como sede deste centro non foi algo casual, senón o froito da forza e do prestixio que a literatura galega infantil e xuvenil acadou nas últimas décadas.

Esperemos que as autoridades saiban aproveitar esta nova oportunidade que se nos ofrece para impulsar a internacionalización da nosa cultura.

Sesión de cine en Paseniño

2008-03-31T09:16:00.009+02:00

Tras rematar a lectura de El devorador de hombres, e dado que non coñecemos a existencia de ningunha película baseada neste conto de Horacio Quiroga, pareceunos unha boa idea buscar algunha outra que relatase a historia dun tigre de Bengala semellante ao noso protagonista, Rajá.

A elección non resultou complicada, xa que as dúas profesoras encargadas de dirixir as charlas do club de lectura nos decantamos por Dos Hermanos, excelente cinta de Jean-Jacques Annaud, afamado director francés que xa demostrou noutras ocasións a súa mestría á hora de traballar con animais salvaxes.

A proxección terá lugar durante os recreos desta semana na Aula de Audiovisuais e será realizada a porta pechada para os/as integrantes de Paseniño, de xeito que unha vez concluída intentaremos atopar as posibles coincidencias entre o argumento do libro e o guión da película.

A continuación, presentamos o cartel publicitario, a ficha artística e unha pequena sinopse do filme:

FICHA ARTÍSTICA:

Dirección: Jean-Jacques Annaud
Países: Francia e Reino Unido
Ano: 2004
Duración: 109 min
Xénero: Aventuras, drama
Intérpretes: Guy Pearce (Aidan McRory), Jean-Claude Dreyfus (Eugène Normandin), Philippine Leroy Beaulieu (Matilde Normandin), Freddie Highmore (Raoul), Moussa Maaskri (Saladin), Vincent Scarito (Zerbino), Maï Anh Lê (Naï-Rea), Oanh Nguyen (Príncipe)
Guión: Alain Godard e Jean-Jacques Annaud, baseado nunha idea orixinal de Jean-Jacques Annaud
Produción: Jake Eberts e Jean-Jacques Annaud
Música: Stephen Warbeck
Fotografía: Jean-Marie Dreujou
Montaxe: Noëlle Boisson
Deseño de produción: Pierre Queffelean
Vestiario: Pierre-Yves Gayraud
Estrea en Francia: 7 de Abril de 2004
Estrea en España: 3 de Decembro de 2004

SINOPSE:

Nacidos no corazón da selva do sueste asiático, nas ruínas dun templo esquecido séculos atrás, dous tigres medran xogando e aprendendo baixo a mirada benevolente dos Buda cheos de brión e vixiados polos seus proxenitores. Un era tímido e doce e o outro valente e atrevido. Cando un ex-cazador chega para saquear o templo sacro, o destino dos dous irmáns cambiará para sempre. O irmán tímido convértese en estrela de circo co nome de Kumal, mentres que o valente será a mascota do fillo do administrador colonial, que lle dá o nome de Sangha antes de llo entregar a un príncipe que lle ensinará a pelexar. Na madurez, os dous irmáns vólvense atopar na area do circo, onde deberán enfrontarse cara a cara, nunha pelexa a morte.

Rayuelas

2008-03-30T23:43:00.007+02:00

Como moitos xa teredes observado, Rayuelas é o último blogue creado no noso centro, sendo a súa autora Ana Gil, compañeira de Lingua e Literatura Castelás.

Escoller como nome do blogue o título da novela máis emblemática de Julio Cortázar non é unha coincidencia. En efecto, a través desta experiencia, esta profesora procura que os seus alumnos interactúen coa literatura e coa cultura, en xeral, en lugar de se limitar a ser meros espectadores ou receptores de información. E algo semellante, tamén, é o que no seu día pretendera conseguir o gran escritor arxentino coa súa innovadora obra, incitando ao lector a que non quedase pasivo fronte a ela, senón a que tomase parte activa na mesma, interpretando libremente o final da novela.

Se aínda non coñecedes o magnífico traballo desenvolvido por Ana e os seus "redactores de mirada indiscreta", non agardedes máis e visitade Rayuelas.

Iso si que son ganas de aprender!

2008-03-28T05:20:00.007+01:00

Mirando a fotografía inferior, un podería pensar que se trata dunha escena extraída dalgunha película ou ata dunha imaxe pertencente ao pasado. Pero non.

Eses que vedes aí son os nenos da localidade chinesa de Miao na súa escola, situada nunha marabillosa cova natural próxima ao pobo. Eles non dispoñen de computadores nin de recursos multimedia para dar as súas clases; non saben o que é unha Biblioteca Escolar, nin xamais asistiron a ningunha exposición ou conferencia; nin sequera teñen unhas aulas con paredes que poder encher de carteis cos seus traballos, nin uns radiadores que acender para non morrer co frío cando chega o inverno. Eles confórmanse con poder compartir uns pequenos pupitres de madeira mentres aprenden a ler e a escribir ou a resolver as contas que o seu profesor lles pon nese minúsculo encerado improvisado sobre un cabalete. E, con todo, aínda que pareza mentira, estes nenos son uns privilexiados, xa que teñen a posibilidade de estar escolarizados, algo que aínda non se logrou en moitos países do mundo.

HURRA! por todos os miles de mestres e alumnos desfavorecidos que loitan contra a ignorancia, pois o saber e a cultura fan libres ás persoas.

(Fotografía de China Daily/Reuters para EL PAÍS SEMANAL)

Cine en distancias curtas

2008-03-13T18:30:00.016+01:00

Baixo este epígrafe, e organizado polo Departamento de Normalización Lingüística, estase a desenvolver no noso centro un ciclo de curtametraxes galegas.
O obxectivo de tal iniciativa é dar a coñecer ao noso alumnado o traballo dunha serie de directores noveis e animalos a realizar posteriormente unha actividade na que eles/as mesmos/as acaben por realizar a súa propia curtametraxe.

A continuación, amosámosvos os carteis que anunciaron a proxección das tres curtametraxes xa vistas polos/as estudantes durante os últimos días (se premedes sobre elas, poderedes aumentar o seu tamaño e así ler as sinopses que as acompañan). Pero non vos preocupedes, que aínda queda moito por ver.

CORUÑA IMPOSIBLE

TOXIC PERCEBE

MINITAUROMAQUIA

Xeografía divertida

2008-03-11T19:25:00.008+01:00

Quen dixo que estudar Xeografía é aburrido? A verdade é que se nos limitamos a memorizar un montón de datos, calquera acaba por cansar. Pero, afortunadamente, os tempos cambian e agora, grazas ás novas tecnoloxías, contamos cun sinfín de recursos interactivos que nos axudan a facer que a aprendizaxe resulte moito máis amena.

A continuación (e por vía do noso biblioblogue de referencia, A Nosa Biblioteca), vos presentamos un mapa mudo moi especial, co cal podedes repasar os vosos coñecementos sobre a localización dos países europeos.

Pero iso non é todo, xa que, premendo aquí accederedes a unha páxina web, elaborada por Enrique Alonso, na que a través de diversos mapas interactivos poderedes estudar as características xeográficas de varias zonas do planeta.

Dado que nos parece unha aplicación realmente interesante, a partir deste momento incluiremos a ligazón a esta páxina na barra lateral do noso blogue, dentro do apartado para aprender e divertirse. Esperamos que vos sexa moi útil.

Imos contar mentiras!!!

2008-03-06T13:42:00.006+01:00

Imos contar mentiras...
Ou non.

Soñamos con que algún día nada disto sexa unha triste realidade. Con que homes e mulleres sexan exactamente iguais e gocen exactamente dos mesmos dereitos. Con que non haxa nin unha soa muller que sexa violada polo simple feito de selo. Con que non existan os burkas, nin os medos. Con que o traballo doméstico sexa realizado por dúas persoas e non por unha. Con que os salarios sexan exactamente os mesmos. Con que as oportunidades sexan as mesmas. Con que non haxa unha soa muller que teña medo a ser nai por non quedar sen traballo. Con que non existan diferenzas.

Cando teñamos unha sociedade, un planeta inequivocamente solidario, no futuro pensarán que nada disto é real.

Home e muller, ombreiro con ombreiro, sorriso con sorriso, loitando porque a atmósfera sexa máis respirábel.

Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da IGUALDADE.

Textos e debuxos do vídeo

As mulleres na Literatura, na Ciencia e na Arte

2008-03-06T11:30:00.014+01:00

Durante estes días, os Blogues das Bibliotecas Escolares de Galicia estamos procurando que coñezades o traballo desenvolvido por algunhas das moitas mulleres que marcaron diferenzas entre os seus coetáneos e que acabaron facendo historia, a pesar de que moitas delas tiveron que facer fronte a múltiples dificultades.

A continuación vos damos as ligazóns correspondentes a tres artigos máis relacionados con este tema, así como o dos blogues responsables dos mesmos.

A Muller na Literatura Española ata o S. XIX (vía O Segrel do Penedo)

Rita Levi-Montalcini, loitadora pola igualdade (vía Hora de Ler)

Mulleres e Arte (vía Mesturas)

Traballos colaborativos dos Blogues das Bibliotecas Escolares de Galicia en prol da IGUALDADE.

Paseniño: suma e segue

2008-03-05T19:58:00.001+01:00

Onte o club de lectura iniciou unha nova tanda de sesións relacionadas co segundo título elixido polo grupo, El devorador de hombres.

En efecto, seguindo as recomendacións de Susana, unha das nosas profesoras de Lingua e Literatura Castelás, nesta ocasión optamos por un dos clásicos das letras iberoamericanas, o escritor uruguaio Horacio Quiroga.

Neste relato curto, pero moi intenso, o autor consegue que o/a lector/a se acabe sentindo totalmente identificado/a co protagonista, un fermosísimo e intelixente tigre de Bengala que se nega a aceptar o seu destino como animal adestrado por un domador de circo, agardando o momento idóneo para culminar a súa vinganza polas humillacións sufridas a mans dos humanos, ao tempo que, paradoxicamente, demostra a súa admiración e cariño por un nobre inglés que participara na morte dos seus pais e na súa captura.

10 Mulleres de Cine no século XXI

2008-03-05T18:38:00.024+01:00

O cabo dalgúns anos quen queira ter unha idea de como era a sociedade do 2008 e que papel tiña a muller nela terá que votar man do cine.

Hoxe, anticipándonos aos acontecementos, propoñemos dez miradas ao mundo feminino a través de dez historias que nos amosan diferentes etapas das súas vidas.

Empezaremos por ver a aquelas que se incorporan o mundo, pero pola vía da adopción e vindo de lonxe en La pequeña Lola.

Votaremos unha ollada a aquelas nenas que gozan dunha infancia chea de comodidades e ao mesmo tempo chea de histerismo; falamos de Pequeña Miss Sunshine.

Moitas mulleres procedentes de outras culturas, por adopción ou emigración, deben loitar na súa xuventude por compatibilizar as súas tradicións co seu entorno e iso e o que fan en Quiero ser como Beckham.

E seguindo coa inevitable e marabillosa mestizaxe que nos invade, asistiremos á ruptura de tópicos que nos amosan en Las mujeres de verdad tienen curvas.

Pasada a xuventude toca a vivir, e se non se dan as cousas como se soñaron é preciso poñerse á tarefa e tratar de cambialo todo; iso é o que fai Amelie.

Outras ven truncados os seus anhelos antes de poder cambiar as circunstancias da súa vida, pero tratan de deixarnos un mundo mellor, como a protagonista de Mi vida sin mí.

En calquera caso, o lema é vivir dignamente e iso é o que tratan de facer as mulleres de Mataharis.

Claro que hai cousas que non cambian e os violentos inimigos da convivencia e da igualdade fan das súas en Te doy mis ojos.

Pero como dicía unha consigna: "Podedes arrincar as flores, pero non impediredes a chegada da primavera". Vemos isto no mundo que se inventa a granxeira de La suerte de Emma.

E acabamos cunha dura visión da idade madura en Diario de un escándalo, que se ben non nos amosa un gran exemplo de vida, si nos invita a unha profunda e última reflexión.

Buscade estas películas nas bibliotecas, nas tendas ou mesmo nas carteleiras e gardádeas na memoria. Veredes como nuns poucos anos se converten en documentos de vida deste 2008.

Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da IGUALDADE.

Maruja Mallo: a gran transgresora do 27

2008-03-04T18:01:00.025+01:00

Poucos saben que a soberbia triloxía formada por Lorca, Buñuel e Dalí, de sobra coñecida por todos, foi en realidade un cuarteto. Quen era esa cuarta figura, estrañamente silenciada pola historia? Por que foi relegado ao esquecemento o seu nome? Maruja Mallo foi, sen lugar a dúbidas, unha pintora xenial, á que unha suma de adversidades históricas e prexuízos sociais negaron de xeito insólito o recoñecemento que merece.

A súa peripecia vital é a de quen irrompeu na escena artística madrileña dos anos vinte decidida a romper os estereotipos e os moldes que encorsetaban tanto á arte coma ás mulleres, condenadas a desempeñar o papel exclusivo de fieis esposas e lánguidas amas de casa. Os seus extravagantes atuendos, o seu desenfado, as súas correrías nocturnas da man de Dalí e dos seus compañeiros da Residencia de Estudantes por un Madrid sacudido polo impacto do cine, do jazz e das ideas máis radicais, así coma o seu xogo deliberado coa ambigüidade sexual, converteron a esta moza galega, miúda e fráxil, nun emblema temperán da liberación feminina. Pero pagou a súa ousadía. En 1937 viuse obrigada a exiliarse a Arxentina, de onde voltou vinte anos despois, só para comprobar que os escándalos asociados ao seu nome remataran desdebuxando a súa verdadeira fisonomía e por eclipsar a portentosa valía da súa obra.

Nada en Viveiro no ano 1902, a profesión do seu pai -funcionario de aduanas- levouna a residir en distintas provincias españolas ata a definitiva instalación da familia en Madrid en 1922. Ingresa na Academia de Belas Artes e empeza a relacionarse coa nova xuventude de poetas e artistas que irrompen na escena española. Coñece a Salvador Dalí e á poetisa Concha Méndez, que a introducen no círculo da Residencia de Estudantes, onde estreita lazos de amizade e camaradaría con Lorca, Buñuel e con Rafael Alberti, co que mantén unha relación amorosa importante e longo tempo silenciada tanto na súa biografía como na do poeta. Concha Méndez e Maruja pasearon por Madrid como mulleres modernas e emancipadas, manexando bicicletas, facendo deporte, asistindo aos cafés, a eventos literarios ou a verbenas populares. Nestes anos, Maruja crea a súa propia linguaxe artística, atenta aos ecos das distintas vangardas que empezan a chegar a España -futurismo, surrealismo, cine- e cos ollos abertos á arte popular. Mestura todo coa súa particular interpretación.

En 1928 Ortega y Gasset bríndalle os salóns da Revista de Occidente para realizar a súa primeira exposición. O debut estivo arroupado por comentarios e recensións de prensa, referendado por intelectuais e pola alta sociedade madrileña fascinada por aquelas combinacións de elementos festivos e burlescos, pola alegría da cor, as distorsionadas composicións das súas verbenas e polas atléticas mulleres que protagonizan as súas estampas deportivas.

A finais de 1928 pasa por unha inflexión e un acercamento particular cara ao surrealismo, froito dos seus avatares persoais e da relación que establece con Alberto Sánchez e Benjamín Palencia. Baixo o nome da Escuela de Vallecas percorrerán as paisaxes desapracibles e duras que rodean Madrid, as zonas finais do urbano e o inicio do contorno rural. Ata 1931 explora este tipo de paisaxes que darán lugar á serie "Cloacas e campanarios".

No 1931 viaxa a París onde expón a súa obra. Numerosos intelectuais e artistas como Picasso e André Bretón visitan e acollen con entusiasmo a mostra. O seu regreso a Madrid, a finais de 1932, supón un novo xiro no seu estilo. As súas novas series "Arquitecturas minerais", inspiradas en pedra, e "Arquitecturas vexetais", poboadas por estrañas froitas, son teas que aínda que manteñen a sobriedade cromática someten agora as súas formas a esquemas xeométricos. Durante esta época combina o seu traballo artístico cunha intensa actividade de compromiso coa República.

Previo ao estalido da Guerra Civil, no 1936, realiza una obra clave para o período artístico que desenvolverá ao outro lado do Atlántico: "La sorpresa del trigo". Este cadro mural, primeiro da serie "La religión del trabajo", presidirá a súa derradeira exposición en España, promovida polo grupo ADLAN. A Guerra Civil sorpréndea en Galicia, onde permanece até 1937, marchando a Bos Aires onde é recibida como unha artista de renome. Dará numerosas entrevistas e conferencias, escribe artigos e realiza a súa obra pictórica "Arquitectura humana". Seguirá traballando en lenzos que compoñen un amplo ciclo dedicado a dous temas principais: o mar e a terra. Realiza varias series: "Retratos bidimensionais" sobre rostros femininos de fronte e perfil, imaxes planas e prototípicas; "Bailarinas"; "Máscaras"; esquemáticos debuxos reunidos en "Arquitecturas" e, finalmente, "Naturezas vivas", variacións sobre estraños seres zoomórficos inspirados na xeoloxía e na fauna sudamericana. Estas últimas son unha serie de gravados, debuxo e óleo que se alongan até o ano 1960, cando decide voltar a España.

A súa obra é cada vez máis valorada por galeristas e críticos, especialmente a crítica española máis nova, que ve nela a encarnación dunha vangarda ocultada polo franquismo. Tras a morte de Franco chégalle o recoñecemento total; a súa culminación podería establecerse na Medalla de Ouro de Belas Artes, no ano 1982, e na exposición antolóxica que en 1993 lle dedica o Centro Galego de Arte Contemporánea. Para entón Maruja está xa moi enferma. Morre o 6 de febreiro de 1995 na residencia de anciáns Menéndez Pidal de Madrid.

Para saber máis:

Biografía en Cultura galega, feita pola catedrática de historia da arte contemporánea Mª Luisa Sobrino

Biografía en Wikipedia

En Ciudad de Mujeres

Entrevista a J.L. Ferris, autor da última monografía editada sobre M. Mallo

Bibliografía:

GÓMEZ DE LA SERNA, R., Maruja Mallo, Buenos Aires, Losada, 1942.

MARUJA Mallo, Madrid, Galeria Guillermo de Osma, 1992.

VIDAL, C., Maruxa Mallo. Vigo, A nosa terra, 1999.

MARUJA Mallo, Santiago de Compostela, Xunta de Galicia, Consellería de Cultura, 2003. FERRIS, J.L., Maruja Mallo. La gran transgresora del 27, Madrid,Temas de hoy, 2004, (Biografías).

Traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da IGUALDADE.

Terremoto no Barbanza

2008-02-28T21:11:00.019+01:00

¡E con todo móvese!

Ó igual que Galileo Galilei (1564-1642) pronunciou aquela frase tan coñecida “y sin embargo se mueve”, referíndose ó feito de que a Terra xiraba arredor do Sol (Teoría Heliocéntrica), tamén deberon dicir o mesmo os alumnos da comarca do Barbanza, pois o día 25 deste mes de febreiro, sentiron un movemento sísmico. Santa Uxía de Ribeira, Porto do Son, A Proba e Boiro notaron ás catro e media da tarde como a terra lles tremea baixo os seus pés, sen chegar a producirse ningún dano xa que segundo o Instituto Geográfico Nacional o sismo tivo unha intensidade de tres graos en Ribeira e de dous en Boiro. O feito foi recollido nos principais xornais coma a Voz de Galicia, Faro de Vigo, Diario de Pontevedra etc, que como sabedes tédelos a vosa disposición no I.E.S. e onde podedes acadar datos coma os da seguinte táboa:

ÚLTIMOS SISMOS

Ano	Lugar	Magnitude
2006	Costa atlántica	4,7
2005	Triacastela (Lugo)	3,2
2005	Lires (Cee)	2,5
2003	Becerreá (Lugo)	3,0
1997	Triacastela (Lugo)	5,3

O Epicentro situouse a -9,22º lonxitude oeste e 42,62º de latitude norte, é dicir, fronte ó Cabo Corrubedo e no mar, o que fixo que apenas fose perceptible polos do Barbanza.

Como sabedes, para medir a magnitude dun terremoto, emprégase a escala de Richter, que consta de nove graos como podemos observar na seguinte táboa:

Magnitude	Efectos
[1,0-3,5]	Case non se sinte
(3,5-5,4]	Prodúcense pequenos danos
(5,4-6,0]	Roturas de cristais en edificios...
(6,0-6,9]	Fendas nas paredes dos edificios...
(6,9-7,9]	Derrubamento de edificios, pontes...
(7,9-9,0]	Destrución total de inmobles, estradas...

Non debemos confundir a magnitude do sismo coa intensidade, xa que a primeira mide o tamaño do sismo e as súas consecuencias quedan reflictadas na anterior táboa, mentres que a segunda nos indica a forma en que os habitantes dun lugar percibiron o movemento da capa superficial da Terra e da descrición dos seus efectos destrutivos que varían entre I e XII, segundo se distancie o Hipocentro do Epicentro. Así xa podemos dicir que a magnitude do sismo fronte a Ribeira foi de 3.7 º e a intensidade de II.

ESCALA MODIFICADA DE MERCALLI

I → Non se aprecia.
II → Percíbeno as persoas que están sobre todo nas plantas superiores dun edificio.
III → Nas casas séntese vibracións coma se un camión pasase ó seu lado.
IV → Vibran ventás, portas...
V → Ábrense e péchanse portas, envórcanse obxectos pouco estables, móvense árbores...
VI → Móvense mobles e aparecen fendas nas paredes de ladrillo...
VII → Costa manterse de pé.
VIII → Caen pólas dos árbores e paredes das casas...
IX → Fendas no terreo. A xente foce a lugares máis seguros. Caen edificios.
X → Caen pontes, prodúcense corrementos de gas...
XI → Torsión das vías férreas e rompen as conducións de gas...
XII → Montañas, vales e lagos sofren momificacións.

En 1.902 o sismólogo italiano Giuseppe Mercali ideou a escala que leva o seu nome e que serve para avaliar a intensidade dun terremoto valorando os seus efectos destrutivos, comparándoos coas descricións dunha escala de intensidade de doce graos

O sismo do Barbanza, foi un dos moitos que rexistran os sismógrafos que o Instituto Geográfico Nacional tan distribuídos por toda a península. En concreto en Galicia, rexistráronse no ano 2007 máis de 130 movementos telúricos, así na Coruña foron 13, en Lugo 78 en Pontevedra 14 e Ourense 27, chegando a ser as magnitudes na escala de Richter de: 2.5 en Camariñas, 2.9 en Becerreá, 2.7 en Cangas do Morrazo e de 2.6 en Cartelle.

Segundo os expertos do Instituto Geográfico Nacional, Galicia encóntrase na zona de perigosidade sísmica media con respecto á perigosidade das zonas peninsulares. Así, o maior risco na Península atópase no Sur e no Levante xa que son as áreas máis próximas ás placas africana e europea.

Os sismógrafos son aparellos capaces de detectar as vibracións provocadas por un terremoto. Estas sacudidas son reflectidas nun papel (sismograma) mediante unha liña ondulada. A magnitude dun terremoto determínase medíndoa amplitude das ondas sísmicas que rexistran. O estudo dos sismogramas permite localizar o epicentro e determinar a enerxía liberada no terremoto.

Se queres coñecer máis cousas interesantísimas sobre os sismógrafos, forma de construílos, funcionamento, evolución no do seu deseño..., recoméndoche os seguintes enderezos de internet.

http://es.encarta.msn.com/encyclopedia_961522058/sismÃ³grafo

http://www.udc.es/dep/dtcon/estructuras/ETSAC/Investigacion/Terremotos/images/sismografo.htm

http://khatati.igp.gob.pe/cns/reportes/tipos_sismogr/sismografos/sismografos.htm

http://www2.rincondelvago.com/servicios/catastrofes_naturales/terremotos/sismografos_prediccion_de_terremotos.html

http://www.lpi.tel.uva.es/~nacho/docencia/ing_ond_1/trabajos_06_07/io3/public_html/Sismografo/Sismografo.html

Como é posible?

2008-02-27T12:50:00.020+01:00

Como é posible que alguén que un día lle dixo a unha muller "Quérote", acabe dando a esta malleira tras malleira, pegándolle un tiro ou asestándolle unha coitelada?

Como é posible que aínda exista xente que finxe non escoitar nin ver nada cando comparte edificio, barrio ou traballo cunha muller maltratada?

Como é posible que o mesmo día en que 4 mulleres perden a vida a mans das súas parellas ou ex-parellas, os nosos políticos utilicen esta tráxica noticia como arma arreboladiza en plena campaña electoral, en lugar de emitir un comunicado conxunto de repulsa e condena a tales actos?

Como é posible que logo de 72 mulleres asasinadas por violencia de xénero en España durante o 2007 e tras 14 mortes en tan só 26 días do 2008, sigamos botando a culpa aos xuíces, aos policías, aos profesores, ...? Seica ti e máis eu facemos algo para que esta secuela desapareza ou xa nos afixemos a ver eses números como meras cifras en lugar de como vidas arrebatadas pola forza?

Para que as mortes de Laura (22 anos, Madrid), Mª Victoria (49 anos, Cádiz), Mª Jesús (54 anos, Valladolid) e Vilma (44 anos, Cullera-Valencia) nos fagan recapacitar.

EL CLUB DE LAS MUJERES MUERTAS

(Víctor Manuel)

Mulleres famosas posan facendo un alegato en contra da violencia de xénero

Paseniño remata a súa primeira misión

2008-02-27T12:50:00.012+01:00

Onte, Paseniño dixo adeus (ou ata logo, quen sabe?) ao libro Rapazas, primeiro dos títulos elixidos para inaugurar o noso club de lectura.

En total, foron catro intensas sesións nas que, ademais de expresar en voz alta as nosas opinións sobre cada unha das seis historias relatadas, tivemos a oportunidade de falar de temas moi importantes e de rabiosa actualidade (racismo, igualdade de xénero, cambio climático) e, tamén, doutros non tan relevantes, pero igualmente interesantes (supersticións, interpretación dos soños, vida cotiá nos pobos e aldeas, comportamento lingüístico dos/as galegos/as...).

A verdade é que non todos/as os/as integrantes do grupo participaron coa mesma énfase nas conversas, sendo o alumnado de 1º ESO quen máis motivado semellaba estar (xa podiades aprender deles/as algúns/algunhas maiores!). Esperemos que, en adiante, esa timidez ou vergonza se vaia esvaecendo e as súas aportacións aos debates sexan máis frecuentes.

Gustarianos expoñer a continuación unha especie de decálogo no que incluímos unha serie de afirmacións consensuadas coas cuestións tratadas no libro:

O racismo e a xenofobia son un cancro para a Humanidade.
A xente nova temos a obriga de intentar conseguir que o noso planeta non acabe sendo destruído polas equivocadas accións das xeracións anteriores.
Non debemos permanecer indiferentes ante aquelas cousas que agreden os nosos principios; debemos intervir e actuar.
A Educación e a Cultura combaten a intolerancia.
As mulleres están tan dotadas coma os homes para desempeñar calquera tarefa, sempre que a sociedade lles outorgue as mesmas oportunidades ca eles.
O galego non é unha lingua inferior ao castelán.
O destino non é algo totalmente prefixado, senón que nós somos quen de cambialo.
As metas da vida deben ser alcanzadas progresivamente, para así poder aprender dos acertos e dos erros cometidos na súa consecución.
Hai que respectar aos maiores, pero iso non significa que sempre teñan razón.
Sentir a presenza espiritual dun ser querido que xa morreu nos pode axudar a superar a súa ausencia física.

Lembrando a Rosalía

2008-02-24T23:31:00.005+01:00

O 24 de febreiro de 1837 marcou un antes e un despois na historia da Literatura Galega, xa que ese día veu ao mundo a nosa querida Rosalía de Castro.

Quen non leu no colexio algún dos seus poemas? Quen non sentiu mágoa por aqueles homes e mulleres que debían abandonar a súa terra e que ela tan ben retratou nos seus escritos?

Evidentemente, hoxe as Letras Galegas non serían o que son sen a súa contribución. Por iso, esta data debe ser moi especial para todos os galegos e, tamén, para todas as persoas que amen a literatura.

Dado que a música e a poesía sempre fixeron moi boas migas, no caso das obras de Rosalía non podía ser doutro xeito. A continuación, presentámosvos dous vídeos descargados dende Internet nos que aparecen musicalizados os poemas Adiós ríos, adiós fontes e Negra sombra, interpretados respectivamente por Amancio Prada e por Luz Casal e Carlos Núñez.

ADIÓS RÍOS, ADIÓS FONTES

NEGRA SOMBRA

O 1º ciclo non afoga entre as mareas

2008-02-19T17:18:00.006+01:00

Se a pasada semana eran os/as rapaces/rapazas de 3º e 4º ESO quen realizaban unha excursión a Santiago de Compostela, onte foi o alumnado de 1º ciclo o que fixo unha "escapada" para participar no programa de Educación Ambiental Entre Mareas que, como cada ano, convoca a Xunta de Galicia a través da Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade e da Secretaría Xeral do Benestar.

Aínda que a meteoroloxía non acompañou todo o que sería de desexar (para un día que chove, tiña que ser este!), afortunadamente púidose levar a cabo a viaxe no catamarán semisomerxible, o que lles permitiu observar o fondo das bateas instaladas nesa zona da ría e, tamén, parar nunha delas. Tras este paseo, visitaron o acuario de O Grove e mesmo lles quedou tempo para achegarse ata a Illa da Toxa.

A continuación aparecen algunhas das fotografías que tomou Kika, a nosa directora, durante esta excursión. Esperamos que vos gusten.

Matemática é nome de muller

2008-02-19T17:15:00.006+01:00

Quizais porque son muller, quizais porque son matemática ou, quizais, porque me tocou vivir a miña adolescencia nunha época na que ás mozas que destacabamos nos estudos nos esixían demostrar case a diario as nosas capacidades, cando os homes non eran sometidos a tantas "probas de calidade", síntome enormemente identificada con Ana, protagonista dun dos relatos de Rapazas, libro de Agustín Fernández Paz que, como xa sabedes, estamos a comentar no noso club de lectura. Esta rapariga non cesa no seu empeño por conseguir que no seu novo colexio non discriminen en ningún sentido ás alumnas, creándose situacións máis ou menos tensas cos profesores en certos momentos.

Foron varias as frases mencionadas neste conto que chamaron a atención do noso grupo (refírome aos integrantes do club), pero houbo unha en particular que nos escandalizou a todos e coa que, afortunadamente, ninguén estaba de acordo. É esta: "As Matemáticas son coma o coñac, cousa de homes".

O meu deber como profesora desta materia e como muller era encargarme de que coñecesen polo menos o nome daquelas mulleres máis famosas que converten esta afirmación en ridícula e puiden comprobar que algunha das mozas prestaba unha especial atención.

Se ao ler esta entrada sentides curiosidade por saber quen foron estas "heroínas da ciencia", non tedes máis que picar aquí e poderedes ver unhas cantas notas biográficas sobre as mesmas.

Agora ben, se este tema vos interesa, recoméndovos que leades Matemática es nombre de mujer, libro escrito por Susana Mataix no que se combinan admirablemente a biografía e a ficción científica, xa que conta as confesións de oito mulleres de distintas épocas que desempeñaron un papel significativo nesta disciplina. A obra, ao estar narrada en primeira persoa, resulta dinámica e agradable de ler. Ademais, utiliza unha linguaxe clara, polo que non son necesarios grandes coñecementos matemáticos para poder entendela. En definitiva, trátase dun libro dirixido a todas aquelas persoas a quen lles guste descubrir novas cousas sobre a historia da ciencia.

O cabalo

2008-02-18T09:34:00.016+01:00

Nesta comarca hai moita xente que ten unha paixón en común: os cabalos (ou as bestas, como din por aquí). Por este motivo, a noticia de que uns desalmados matasen a coiteladas a case unha decena de exemplares que vivían e deambulaban libremente polo monte, agardando a que se celebrase a tradicional festa de Rapa das Bestas de Sabucedo, anoxou a bastantes persoas e, sobre todo, deixounas abraiadas, pois non entendían que alguén puidese atacar dun xeito tan vil a estes nobres animais.
Desexamos que a xustiza poña a eses delincuentes no lugar que se merecen: a cadea. Mentres tanto, dende aquí soamente podemos condenar enerxicamente os seus actos e sentir mágoa por aqueles que desprezan a vida de calquera animal, ata o punto de torturalo.

Para rematar, gustaríanos incluír nesta entrada un poema de Xosé Mª Álvarez Blázquez, pertencente á súa obra Canle segredo, no que o autor expresa a tristeza dun home que perdeu a un amigo cando o seu cabalo morreu.

O CABALO

Un cabalo non é isa probe besta

que vós coidades, os que nunca, ¡tristes!,

tiveches un cabalo por amigo.

Un cabalo é a ledicia

que Deus puxo no mundo para os homes.

Un cabalo -¡aquil noso vello Cuco

que enterramos ao pé dun laranxeiro!-

é iso que vos eu digo, apertado e tremante,

iso que un día morre, e van os nenos

cun farol pola noite a ollar a cova

onde o sepultarán coa mañanciña...

Daquela comprendedes,

diante o burato mouro coma a noite,

qué cousa leda e fonda, sin fronteiras,

qué oco sin termo para as vosas bágoas

era o cabalo amigo, que levaba

por camiños de sol, outos e quentes,

o voso tolo degoirar de nenos.

Eu ben podo dicirvos

qué cousa sin palabras é un cabalo,

eu, que axudéi a sepultar ao Cuco,

¡e aínda a terra me cai riba da ialma!

Excursión a Santiago

2008-02-13T18:35:00.005+01:00

O pasado luns, o noso alumnado de 2º ciclo tivo a oportunidade de viaxar a Santiago de Compostela e visitar o Museo de Historia Natural "Luis Iglesias", que se atopa situado nos baixos da Facultade de Química, en pleno campus universitario. Alí puideron observar unha ampla colección de animais disecados procedentes dos distintos continentes, herbarios, madeiras exóticas e modelos cristalográficos de cada especie mineral. En xeral, o percorrido foi do seu agrado, aínda que moitos/as preferisen ver "bichos viviños e coleando".

Aproveitando o estupendo día de sol co que Santiago os/as recibiu, non se resistiron (quen o faría?) a dar un paseo pola Alameda e achegarse ata a Catedral e os seus arredores, acompañados polos nosos profesores Chus, Carmen, Paco e Eugenio (dende logo, guías non lles faltaron).

Posiblemente, eles/as aínda non sexan capaces de percibir o magnetismo que envolve a estes lugares e soamente vexan neles os aspectos superficiais e puramente turísticos. Pero os/as que tivemos a sorte e o luxo de vivir nesta marabillosa cidade mentres estudabamos, os/as que nos acubillamos da choiva (bendita choiva santiaguesa) baixo dos soportais da Rúa do Villar, os/as que fixemos o París-Dakar moitos, moitos xoves, os/as que nos namoramos e/ou nos pelexamos coa parella unha soa vez ou varias veces ao longo deses anos de Universidade, todos/as nós, xamais poderemos considerar a Santiago como unha cidade máis. Por iso, gustaríanos que os/as mozos/as que antonte vistes un pouquiño do que ela vos pode ofrecer, tivésedes a oportunidade de vivir esas mesmas experiencias e outras moito mellores. Así que, xa sabedes, a estudar e a titularvos, que vos quedan dous telexornais.

Por certo, os/as alumnos/as de 3º e 4º E.S.O. queixábanse de que non aparecían fotografías súas neste blogue, así que aquí vai algunha, pero iso si, grazas a Eugenio Tranchero, o profesor de Ciencias Naturais, porque eles/as aínda non achegaron ningunha. A propósito, e por se hai algún/algunha despistado/a, os/as nosos/as rapaces/rapazas non son os/as que aparecen ao principio; eses son os bichos do museo, vale?

Menudos inventos!

2008-02-12T10:22:00.000+01:00

Os libros sen papel comezan a invadir o mercado.
En efecto, aínda que os libros dixitais ou e-books existen xa hai tempo, a gran empresa americana Amazon, xigante distribuidora de libros vía Internet, lanzou o Kindle. Este aparello (cun nome que recorda ao do coñecidísimo ovo de chocolate), arrasou en Estados Unidos dende o mesmo día da súa aparición. Trátase dun "cachifallo" moi lixeiro (pesa 298 gramos) que ten 256 megas de memoria capaces de almacenar preto de 200 libros, unha batería que aguanta 24 horas de lectura continuada e unha tecnoloxía que permite descargar en só 1 minuto un libro completo ao seu disco duro, ao módico prezo duns 7€ o exemplar.
De momento, este xoguetiño unicamente se comercializa no "país máis desenvolvido do mundo" a 399$ (275€, aproximadamente), sendo posible acceder mediante el a unha biblioteca de máis de 90000 títulos (iso si, incompatibles polo de agora con calquera outro dispositivo distinto ao Kindle) ou subscribirse a numerosos xornais. No entanto, todo parece indicar que a curto prazo este invento chegará ao resto do planeta, pois é probable que Google non se resista a competir nesta atractiva carreira cara á lectura virtual. Polo momento, dise que comezará a ofrecer aos seus lectores a posibilidade de descargarse (pagando, claro) contidos atopados a través de Google Book Search, compartindo o beneficio que se poida producir co editor respectivo.
É certo que nos queixamos continuamente de que os rapaces len pouco e tamén é verdade que a eles lles encantan todos os aparellos relacionados coas novas tecnoloxías, pero... alguén cre realmente que lendo a pantalla dun destes libros virtuais se poderán chegar a experimentar as mesmas emocións e sensacións que ollando e apalpando as páxinas dun libro dos de toda a vida? Será que vou vella, xa o sei; eu non me vexo aínda sentada nun banco do parque lendo no Kindle. De todos os xeitos, a min, particularmente, non me agradaría demasiado ter que renunciar a gardar unha flor, unha nota ou, mellor aínda, a carta dun ser querido, entre as follas dun libro.

¡Todo sexa pola lectura!

Paseniño vai ao teatro

2008-02-06T22:42:00.000+01:00

Hoxe pola tarde, os integrantes do Club de Lectura fomos ao centro social que Caixanova ten en Pontevedra a ver o musical "Robin Hood". Esta é a primeira actividade extraescolar que realiza o grupo e que, curiosamente, coincide co comezo das nosas reunións.

Coma sempre, a uns gustoulles máis ca outros, pero, en xeral, a experiencia creo que foi satisfactoria. Esperemos que non sexa a última, pois buscando seguro que atopamos outras "cousiñas" que podamos facer todos xuntos fóra do instituto relacionadas coa lectura e a cultura.

Por certo tedes outra entrada relacionada con esta excursión no noso blogue Paseniño.

Xa era hora!

2008-02-05T13:12:00.000+01:00

Agora si que chegou o momento! Despois de varias intentonas, por fin mañá inauguramos o noso Club de Lectura Paseniño.

Parece mentira que coa cantidade de títulos que existen no mercado, sempre foramos a elixir aqueles dos que non se daban atopado 12 ou 13 exemplares idénticos. En efecto, a literatura anglosaxona e fantástica representada por "Los seis signos de la Luz" queda posposta para máis adiante. Esperemos poder retomar esta iniciativa antes de que remate o curso, porque de verdade que aos nosos socios e socias lles apetecía un montón ler este libro.

Para "abrir boca" cambiamos entón completamente de rexistro e nos decantamos por un deses autores que nunca che fallan. Estamos a falar do noso incombustible Agustín Fernández Paz, de sobra coñecido pola inmensa maioría de alumnos/as galegos/as de Secundaria. O título escollido é precisamente un dos que recomendáramos na nosa guía de lecturas, O E scaparate. Trátase de Rapazas, conxunto de seis contos ambientados en Galicia, nos que a protagonista sempre é unha adolescente que se enfronta a algún problema ou vivencia propia da súa idade e da sociedade actual. Sabemos que o cambio vai ser estupendamente acollido polos/as integrantes do club, xa que, posiblemente, vexan reflectidas as súas experiencias persoais nalgunha das historias que aquí se relatan.

Realmente, o profesorado encargado do club estamos moi ilusionados/as con esta nova oportunidade que se nos ofrece para fomentar a lectura entre o noso alumnado, especialmente dende que observamos o ansiosos/as que estabades todos/as por comezar as reunións. Así que esperamos de corazón non vos decepcionar.

Coincidindo coa posta en funcionamento do club de lectura, estreamos tamén un novo blogue, o cal non se podería chamar doutra forma que Paseniño. A partir de agora este será, pois, o lugar no que fagamos un seguimento detallado das nosas xuntanzas e no que todos/as poderedes deixar constancia das vosas opinións ou inquedanzas con respecto das lecturas que vaiamos facendo e dos temas que vaiamos tratando.

30 de XANEIRO. DÍA ESCOLAR da PAZ e a NON-VIOLENCIA

2008-01-30T10:10:00.001+01:00

Existe, por desgraza, unha ampla mostra de conflitos armados onde constatar os diferentes graos de sufrimento e degradación do ser humano que toda guerra implica. Algúns, aparentemente esquecidos, deixaron, non obstante, feridas mal cicatrizadas e dispostas a reabrirse en calquera momento. Outros, case descoñecidos no imperdoablemente descoñecido continente africano, están xa perdidos sen remedio sexa cal sexa o resultado final da contenda. Tamén os hai cotiáns, perniciosos, que abandonan os primeiros titulares pero deixan rastros atrofiados, convertidos en xordas ladaíñas onde a traxedia individual de cada morte se dilúe en cifras carentes de sentido.

Sendo conscientes desta situación, no Día Internacional da Paz, eliximos a guerra de Iraq como símbolo do engano, a barbarie e a loucura que toda guerra implica.

Neste documento utilizamos unha breve selección de textos de poetas árabes representativos da desolación dun pobo ante a traxedia colectiva que asola moitos dos seus países. Tamén incluímos algunhas citas contra a guerra de varios pensadores e escritores da nosa cultura occidental..

Oiamos as súas voces porque temos o convencemento de que só escoitando persoas sosegadas e respectuosas de calquera cultura os seres humanos teremos unha mínima posibilidade de futuro. Este é o espírito que alenta o presente documento que forma parte da iniciativa colectiva das Bibliotecas Escolares Galegas non Día Internacional da Paz, por un mundo mellor e máis xusto.

Os materiais gráficos deste documento proceden das seguintes fontes:

Iraq War Paintings Gerard Laing

Carteles contra una guerra – Signos por la paz (James Mann, Ed. Gustavo Gili)

Lions Clubs International Peace Poster Contest

Noveno traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ