Mostrando entradas con la etiqueta despedidas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta despedidas. Mostrar todas las entradas

18/5/09

Un mar de bágoas por Mario Benedetti


Morreu o poeta do amor, o escritor da nostalxia e do compromiso, o autor que coa súa pluma nos fixo ver a todos que o Sur tamén existe, o home a quen a ditadura non puido dobregar, aínda que si afastar do seu país e romperlle o corazón en pedazos.

Hoxe todos os que amamos a literatura choramos a túa morte, don Mario, pero os teus versos seguirán vivos na nosa memoria e moitos continuarán dando a volta ao mundo grazas ás cancións do teu bo amigo Joan Manuel Serrat, quen un día chos pediu prestados para elevar a túa voz máis aló dos libros. Non obstante, que facer coa dor que nos produce xa a túa ausencia?

LA VIDA ESE PARÉNTESIS

Cuando el no ser queda en suspenso
se abre la vida ese paréntesis
con un vagido universal de hambre

somos hambrientos desde el vamos
y lo seremos hasta el vámonos
después de mucho descubrir
y brevemente amar y acostumbrarnos
a la fallida eternidad

la vida se clausura en vida

la vida ese paréntesis
también se cierra incurre
en un vagido uiniversal
el último

y entonces sólo entonces

el no ser sigue para siempre


Premendo sobre a imaxe superior, atoparedes unha páxina web con toda a información sobre a vida e a obra deste autor universal. Ademais, a través desta outra ligazón poderedes acceder ao catálogo de obras con voz de don Mario Benedetti, incluído na fonoteca da Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.

30/6/08

Ata sempre, compañeiros!

Nesta ocasión, a cea de fin de curso tivo un sabor agridoce para os/as profes do IES de Barro, pois tivemos que despedir a dous compañeiros que xa non estarán connosco durante o próximo curso: Eugenio Tranchero e Carmen González.

Tranchero, tardaremos moito tempo en nos afacer a non escoitar cada mañá o teu saúdo ao chegar ao centro ou os teus comentarios (graciosos ás veces e maliciosos outras) sobre as novas do día, a non te ver polos corredores acompañando aos/ás teus/túas alumnos/as ao laboratorio ou dirixíndote con eles/as cara ao xardín (o teu xardín, porque esa marabilla da que agora gozamos todos foi obra túa). Pero, sobre todo, botaremos de menos a ese profesional que nunca tirou a toalla e que se emperrou en demostrar aos/ás rapaces/rapazas non só que as Ciencias poden ser divertidas, senón tamén que un/unha ten a posibilidade de ser mellor persoa cantos máis coñecementos chega a adquirir.

En canto a ti, Carmen, os poucos meses que nos acompañaches bastaron para que soubeses gañar o respecto de todo o Claustro e, o que é igual de importante, de todos/as os/as estudantes. Quen sabe? Quizais algún día volvas formar parte desta pequena gran familia, pero xa como membro definitivo. Dende logo, serías moi ben recibida, compañeira.

Non nos gusta dicir adeus, así que

Ata sempre, Eugenio!

Ata sempre, Carmen!