Máis Música pola PAZ

Compartindo o desexo común dos blogues das Bibliotecas Escolares Galegas, xa publicamos unha entrada na que presentabamos tres cancións relacionadas directamente co tema da PAZ (ver aquí).

Agora, en vésperas da conmemoración que unha vez máis nos uniu a tantos/as educadores/as, dende bibliobarro queremos colaborar con esta iniciativa incluíndo no noso blogue outros tres temas de estilos musicais totalmente distintos, pero que teñen en común o enxalzamento que nelas se fai da paz e a non-violencia.

LA RIVA BIANCA, LA RIVA NERA (A. Testa, E. Sciorilli)

- Signor capitano si fermi qui.
- Sono tanto stanco, mi fermo sì.
- Attento, sparano, si butti giù.
- Sto attento, ma riparati anche tu.

- Dimmi un po’, soldato, di dove sei?
- Sono di un paese vicino a lei,
però sul fiume passa la frontiera,
la riva bianca, la riva nera,
e sopra il ponte vedo una bandiera,
ma non è quella che c’è dentro il mio cuor.

- Tu soldato allora non sei dei miei?
- Ho un’altra divisa, lo sa anche lei.
- No, non lo so, perché non vedo più,
mi han colpito e forse sei stato tu.

- Signor capitano, che ci vuoi far?
questa qui è la guerra, non può cambiar.
Sulla collina canta la mitraglia
e l’erba verde diventa paglia,
e lungo il fiume continua la battaglia,
ma per noi due è già finita ormai.

- Signor capitano, io devo andar.
- Vengo anch’io con te, non mi puoi lasciar.
- No, non ti lascerò, io lo so già,
starò vicino a te per l’eternità.

Tutto è finito, tace la frontiera,
la riva bianca, la riva nera,
mentre una donna piange nella sera
e chiama un nome che mai risponderà.

- Signor capitano si fermi qui.
- Sono tanto stanco, mi fermo sì.

NO DUDARÍA (Antonio Flores)

CARTA DEL SOLDADO (Olga Manzano e Manuel Picón)

Carta a mi hijo soldado
que está peleando por la paz
en las lejanas tierras del Norte.

Querido hijo:

Hace mucho tiempo que no tenemos noticias tuyas.
Sabemos que estás muy bien
y muy contento haciendo lo que realmente te gusta.
Nosotros acá en casa como siempre.
Tu padre un poco enfermo
y yo con estos aburrimientos.

¡Hoy he pagado mis impuestos para la defensa nacional!
Nos sentimos muy orgullosos de haber cumplido con la patria.

Hoy nos acordamos de ti,
mirando un serial de guerra muy entretenido.
¡Qué maravilla ver los soldados en el frente!
¡Qué bien les quedan esos trajes!
Realmente se ven todos tan valientes.
¡Qué maravilla debe ser todo allí!
Trabaja un muchacho rubio que se te parece tanto,
que tu padre y yo nos emocionamos realmente.

Para las Navidades esperamos tenerte en la mesa
y brindar por la victoria;
que ésas son nuestras mayores ilusiones:
tenerte en casa para las Navidades.

Te voy a contar que el nene de tu hermana
se parece cada vez más a su tío,
tanto, que quiere ser soldado como él.
¡Te imaginarás el orgullo de tu padre,
que lo primero que hizo fue regalarle un rifle
y un revólver de ésos que usan los soldados en la televisión!

La próxima carta espero que cuentes
lo bien que lo estarás pasando
y las cosas lindas y lejanas que estarás conociendo;
porque realmente nosotros no conocemos nada de esas cosas.

Te besa tu madre.



Muere, soldado, muere al revés.
Muere, soldado, muere al revés.
No mueras muerto de bala;
muere porque otro ha venido a crecer.

Muere, soldado, muere por mí.
Muere, soldado, muere por mí.
No mueras muerto por nada;
muere gritando que no hay que morir.


Querida madre:

A esta hora estoy muriendo en un arrozal.
¡Si vieras qué verde es la muerte mía!
El estruendo de las bombas y el llanto de los niños
ya son cosas lejanas.

Estoy muriendo en un arrozal.
Yo creía que ellos tiraban balas, madre,
pero tiran arroz.
Estoy muriendo de arroz.
Yo muero y el arrozal crece en torno mío.
¡Si tú vieras qué verde es la vida de ésos y la muerte mía!

He comprendido que la vida es arroz, madre,
y la muerte es verde y sola.
Dile a los muchachos que aún no han venido
que siembren arroz,
que lo cubran todo de verde,
que la vida es arroz, madre,
la vida es arroz.


Muere, soldado, muere al revés.
Muere, soldado, muere al revés.
No mueras muerto de bala;
muere porque otro ha venido a crecer.

Muere, soldado, muere por mí.
Muere, soldado, muere por mí.
No mueras muerto por nada;
muere gritando que no hay que morir.

PAZ, PAU, PAIX, MIR, PEACE, BAKE, SHANTI, FREDE, NEEDED, ...

Mañá é o Día da Paz. Desde hai días as Bibliotecas Escolares Galegas colaboramos pola primacía desta, tentamos lembrar á sociedade que é a palabra a que debe vencer sobre as armas, esas palabras que voan nos libros, nos poemas, que se transmiten polo diálogo e non polas armas. Cremos que é o Amor quen debe vencer ao egoísmo, a non-violencia debe vencer á violencia e a PAZ á guerra.

Sétimo traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ.

Non ás Guerras

Falamos de guerras, falamos de paz. Falamos dos nosos desexos dun mundo mellor. Fermoso sería que as armas fosen xoguetes que nunca servisen para matar. Conseguilo é o noso obxectivo.

Empeñados como estamos, proclamamos cada día

NON ÁS GUERRAS

Sexto traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ.

Pintura pola PAZ

A violencia nas súas diferentes formas, como manifestación do despropósito, é un dos aspectos máis notables na obra de Goya. Foron precisamente os sucesos acontecidos durante a Guerra da Independencia (1808-1814) os que deron lugar a que Goya efectuase unha reflexión enormemente crítica e innovadora sobre a guerra, sobre as súas causas, brutais manifestacións e consecuencias.

(...) Francisco de Goya, escéptico ante as xustificacións da guerra, lonxe de apoiar coa súa obra os postulados ideolóxicos dalgún dos bandos contendentes, mostra o rostro máis escuro e abxecto da guerra, o dos mortos e os seus asasinos, o dos indefensos e os seus prepotentes violadores, o dos que padecen e o dos que gozan co padecemento alleo.

(...) A sensibilidade de Goya ante estes acontecementos produciu non só a súa mellor serie de estampas, senón un monumental berro contra a violencia nas súas diferentes formas, que non recoñece xustificación ningunha, e que grazas ao maxistral do seu tratamento técnico, formal e conceptual permite ao espectador contemplar imaxes inherentes a toda guerra.

(...) As obras de Goya de contido bélico non mostran aos heroes militares ou populares que loitaron contra os franceses, de todos coñecidos grazas ás publicacións e ás galerías de retratos gravados amplamente difundidos na España do seu tempo. Nin tan sequera preséntannos feitos concretos acaecidos en lugares determinados. Pola contra Goya móstranos, partindo de acontecementos reais, a esencia dos mesmos, a representación universal do heroísmo, a brutalidade, a fame, a deseperación, a destrución, pero sobre todo a morte. E todo iso protagonizado polo pobo anónimo, verdadeira vítima da guerra.

José Manuel Mantilla. El libro de Los Desastres de la Guerra. Francisco de Goya. Madrid, 2007, Arlanza Ediciones.

Nota: Os títulos dos gravados reproducen a ortografía orixinal de Goya.

Quinto traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ.

Poesía pola PAZ

Violencia é que aínda no século XXI, os dereitos das nenas e nenos de todo o mundo seguen sen sen respectar.

Pois ben, queremos achegarvos un poema de Xosé María Álvarez Blázquez, escritor que vai ser homenaxeado no Día das Letras Galegas.

Fálanos duns nenos que teñen que vivir na rúa, da esmola da xente, e como ata a algunha xente lle chega a parecer normal esta situación tan inxusta.

Non é certo que os nenos teñan fame.

Non pode ser.

Ben o sabedes todos

os que andades no mundo atafegados

á percura do pan dos vosos fillos.

Ises outros que vedes pola rúa

pedindo esmola,

non teñen fame, non, porque daquela

vos teríades morto de vergonza.

E ben vos vexo andar nos vosos

coches ou nos tranvías, a berrar de cousas

estranas: -¡viva, beba, baba, bubai-

sen reparar naquil esfarrapado

que coa moura mauciña está petando

na porta de ferro.

Por iso penso que non é verdade

o que algún caviloso di dos nenos

que andan así petando pola vida.

-¡Non, home, non!- lle dixen a un

de aqueles.

-A xente pasa leda ...¡Fora boa

que andivesen a rirse dos seus crimes!

Xosé María Álvarez Blazquez

(Tui, 1915-1985)

Cuarto traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ

Biblioburro

Se algunha vez tecleastes bibliobarro en Google, seguro que vos fixastes en que aparece escrito "Quizás quiso decir: biblioburro". Pois ben, se existe na web algunha dirección que teña un nome tan semellante ao do blogue da vosa biblioteca, deberiades saber de que se trata.

Biblioburro é a historia dun mozo colombiano, Luis Soriano, profesor de español no concello de Granada (Magdalena), que tras observar como os seus alumnos chegaban á escola sen facer as súas tarefas por falta de libros, decidiu percorrer todos os fins de semana, a lombos dun burro, os carreiros do seu Departamento para axudar aos nenos a consultar libros. Deixáballes os libros en calidade de préstamo un sábado e, logo, ao sábado seguinte recollíaos para pasarllos a outros nenos doutro lugar. Pero, ademais do servizo de préstamo, este profesor ofrecía aos rapaces actuacións con monicreques e ensináballes a interpretar os contos que lían.

Os dous primeiros anos, o Docto, como lle chamaban cariñosamente no seu pobo, tiña só un burro pero, a medida que foi aumentando a súa biblioteca, viuse na necesidade de conseguir outro animal para cargar un maior número de volumes. Desta forma, Luis Soriano ensinaba español de luns a venres no colexio, mentres que os sábados marchaba con Alfa e Beto (que así se chamaban os dous burros) a facer algo que lle nacía do corazón e polo que non recibía ningún diñeiro.

Co tempo, e grazas á difusión feita pola radio, outros colombianos fóronse unindo a esta nobre causa, de forma que duns cantos libros se pasou a máis de 2800 volumes doados por centenares de persoas. Esta exitosa idea foi levada tamén a outras zonas de Colombia co traballo voluntario de moitos pais e nais de familia.

Afortunadamente, este labor totalmente desinteresado acabou sendo recoñecido polo Goberno Nacional, que inscribiu o programa Biblioburro na Rede Nacional de Bibliotecas, tendo agora acceso ás Caixas de Compensación, é dicir, ás mesmas subvencións que o resto de bibliotecas do país.

En definitiva, este Quixote colombiano non se deixou nunca vencer polos xigantes e demostrou que non existen imposibles cando hai ganas e entusiasmo.

(Vía Senderos, Cajamag e biblioburro)

Música pola PAZ

Seguindo co noso traballo en prol dun mundo mellor no que o diálogo impere sobre o armamento, hoxe achegámosvos tres propostas musicais aínda quentiñas: toda unha proposta de karaoke pacífico para reflexionar.

Sólo le pido a Dios




Blowing in the wind




Rosa de la Paz

Terceiro traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ

Poemas pola PAZ

Iniciativas tan marabillosas como esta deberían espallarse e facer posible que os únicos bombardeos que houbese polo mundo foran de poemas.

"A poesía é unha arma cargada de futuro"
Gabriel Celaya

Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas.

Cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.

Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.

Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.

Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.

Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.

Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.

Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.

Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.

Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.

No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.

Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.


Segundo traballo colaborativo dos Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas en prol da PAZ

Pola PAZ

Os Blogues das Bibliotecas Escolares Galegas, unha vez máis, unímonos na loita do dereito primordial de todo ser humano: a convivencia pacífica. Porque sabemos que a base de toda coexistencia é o entendemento, o diálogo, o feito de saber abrir os nosos ollos e os nosos oídos para escoitar e entender, desexamos elevar as nosas voces como unha soa, un só berro unido por unha soa palabra, a palabra máis fermosa que debe reinar as nosas existencias: PAZ.

E para reclamala, para pedir aos gobernos que senten a dialogar, para pedir a todo home e muller que habite sobre a face da terra que sexa quen de trocar puños e fusís por verbas e entendemento, por conmiseración e diálogo, por amizade e respecto, é polo que estamos aquí.

Dende o pasado día 20 (en bibliobarro comezamos hoxe, perdón polo despiste) ata o próximo 30, lembrarémosvos que podemos vivir en paz, que só hai que crer nela, confiar nela, traballar por ela.

O noso labor é e será sempre ensinar respecto, democracia e educación. O noso labor é axudar por unha mellor sociedade do futuro.

WebQuests

Dentro da nosa sección para aprender e divertirse (ver panel lateral) estreamos hoxe un novo apartado denominado WebQuests.

Aquí contarásenos practicamente todo o que hai que saber sobre este "novo" recurso educativo. Pero, ademais, será un lugar destinado a que os/as profes deste centro vaian "colgando" aquelas páxinas web, con estrutura de WebQuest, relacionadas coas súas respectivas materias e dirixidas a vós.

Pero, ¿que é unha WebQuest?. Ou dito doutro modo, ¿que é o que pretenden estes/as profesores/as?

Pois ben, trátase unicamente de páxinas, cun aspecto máis ou menos semellante, que conteñen actividades que deberedes resolver utilizando información obtida dos recursos web que o/a profesor/a vos indique.

Xa vedes, ides ter que traballar empregando as novas tecnoloxías, é dicir, dun xeito máis "moderno". E, de paso, quizais vos deades conta de que para realizar as vosas tarefas escolares existen moitos lugares de consulta en Internet infinitamente mellores que www.rincondelvago.com.